ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
KJV
-
မြန် မာ့ စံ မီ
-
WEB
၁၅
၁ ထို နောက် မှ အ ဗ ရှ လုံ သည် ရ ထား များ နှင့် မြင်း များ ကို ၎င်း၊ မိ မိ ရှေ့ မှာ ပြေး ရ သော လူ ငါး ဆယ် ကို ၎င်း ပြင် ဆင် လေ ၏။
၂ အ ဗ ရှ လုံ သည် စော စော ထ ၍ တံ ခါး ဝ မှာ ရပ် နေ တတ် ၏။ အ မှု ရှိ သော သူ သည် စီ ရင် တော် မူ ခြင်း ကို ခံ အံ့ သော ငှါ၊ ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ လာ သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ က၊ သင် သည် အ ဘယ် မြို့ သား ဖြစ် သ နည်း ဟု မေး လျှင်၊ ထို သူ က ကိုယ် တော် ကျွန် သည် ဤ မည် သော ဣ သ ရေ လ အ မျိုး အ နွှယ် သား ဖြစ် ပါ ၏ ဟု ပြန် လျှောက် သော်၊ ၃ အ ဗ ရှ လုံ က၊ သင့် အ မှု သည် ဟုတ် မှန် လျောက် ပတ် ပေ ၏။ သို့ သော် လည်း သင့် အ မှု ကို ရှင် ဘု ရင် မှ စ ၍ အ ဘယ် သူ မျှ နား မ ထောင် ဟု ပြော ဆို တတ် ၏။ ၄ တ ဖန် တုံ၊ ငါ သည် ဤ ပြည် ၌ တ ရား စီ ရင် သော မင်း ဖြစ် ပါ စေ သော။ သို့ ဖြစ် လျှင် တ ရား မှု ရှိ သော အ မှု သည် အ ပေါင်း တို့ သည် ငါ့ ထံ သို့ လာ ၍ ငါ သည် တ ရား သ ဖြင့် စီ ရင် မည် ဟု ဆို တတ် ၏။ ၅ လူ တ စုံ တ ယောက် သည် ရို သေ စွာ ပြု ၍ ချဉ်း ကပ် သော အ ခါ၊ အ ဗ ရှ လုံ သည် လက် ကို ဆန့် ၍ ထို သူ ကို ကိုင် လျက် နမ်း လေ့ ရှိ ၏။
၆ ထို သို့ စီ ရင် တော် မူ ခြင်း ကို ခံ အံ့ သော ငှါ၊ ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ လာ သော ဣ သ ရေ လ အ မျိုး သား အ ပေါင်း တို့ အား အ ဗ ရှ လုံ ပြု ၍ သူ တို့ စိတ် နှ လုံး ကို ခိုး လေ ၏။
၇‑၈ လေး နှစ် လွန် သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ ဝင် ၍၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား သည် အ ကျွန်ုပ် ကို တ ဖန် ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ဆောင် တော် မူ လျှင်၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား ဝတ် ကို အ ကျွန်ုပ် ပြု ပါ မည် ဟု ကိုယ် တော် ကျွန် သည် ရှု ရိ ပြည် ဂေ ရှု ရ မြို့ ၌ နေ သော အ ခါ သစ္စာ ဂ တိ ပြု ပါ ပြီ။ သို့ ဖြစ် ၍ ကျွန် တော် သည် ထာ ဝ ရ ဘု ရား အား သစ္စာ ဂ တိ ပြု သည် အ တိုင်း၊ ဟေ ဗြုန် မြို့ သို့ သွား ၍ သစ္စာ ဝတ် ကို ဖြေ ရ မည် အ ကြောင်း အ ခွင့် ပေး တော် မူ ပါ ဟု လျှောက် လျှင်၊ ၉ ရှင် ဘု ရင် က၊ ငြိမ် ဝပ် စွာ သွား လော့ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ထို အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ထ ၍ ဟေ ဗြုန် မြို့ သို့ သွား ၏။
၁၀ သို့ ရာ တွင် လျှို့ ဝှက် သော သူ တို့ ကို ဣ သ ရေ လ အ မျိုး အ နွှယ် ရှိ သ မျှ သို့ အ နှံ့ အ ပြား စေ လွှတ် သ ဖြင့်၊ သင် တို့ သည် တံ ပိုး မှုတ် သံ ကို ကြား သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ဟေ ဗြုန် မြို့ ၌ နန်း ထိုင် တော် မူ ပြီ ဟု ပြော ဆို ကြ လော့ ဟု မှာ ထား လေ ၏။ ၁၁ အ ဗ ရှ လုံ ခေါ် သော လူ နှစ် ရာ တို့ သည် ယေ ရု ရှ လင် မြို့ ထဲ က ထွက် သွား ကြ ၏။ သူ တို့ သည် အ ဘယ် အ မှု ကို မျှ မ သိ ဘဲ ကောင်း သော စိတ် နှင့် လိုက် ကြ ၏။ ၁၂ ဒါ ဝိဒ် ၏ တိုင် ပင် မတ်၊ ဂိ လော မြို့ သား အ ဟိ သော ဖေ လ သည် မိ မိ နေ ရာ ဂိ လော မြို့ ၌ ယဇ် ပူ ဇော် လျက် ရှိ ၍ အ ဗ ရှ လုံ ခေါ် လေ ၏။ အ ဗ ရှ လုံ နောက် သို့ လိုက် သော သူ တို့ သည် တိုး ပွါး များ ပြား သ ဖြင့် ပုန် ကန် ခြင်း အ မှု အား ကြီး လေ ၏။
၁၃ သိ တင်း ပြော သော သူ တ ယောက် သည် ဒါ ဝိဒ် ထံ သို့ လာ ၍၊ ဣ သ ရေ လ အ မျိုး သား တို့ ၏ စိတ် နှ လုံး သည် အ ဗ ရှ လုံ ဘက် သို့ ပါ သွား ပါ ပြီ ဟု ကြား လျှောက် လေ ၏။
၁၄ ဒါ ဝိဒ် က လည်း၊ ငါ တို့ သည် ထ ၍ ပြေး ကြ ကုန် အံ့။ မ ပြေး လျှင် အ ဗ ရှ လုံ လက် နှင့် မ လွတ်၊ အ လျင် အ မြန် ထွက် ကြ ကုန် အံ့။ သို့ မ ဟုတ် လျှင် သူ သည် ချက် ခြင်း တိုက် လာ သ ဖြင့်၊ ငါ တို့ ကို ဘေး ပြု ၍ မြို့ ကို လည်း ထား နှင့် လုပ် ကြံ လိမ့် မည် ဟု ယေ ရု ရှ လင် မြို့ တွင် အ ထံ တော် ၌ ရှိ သော ကျွန် အ ပေါင်း တို့ အား မိန့် တော် မူ ၏။ ၁၅ ရှင် ဘု ရင် ၏ ကျွန် တို့ က လည်း၊ အ ရှင် မင်း ကြီး စီ ရင် တော် မူ သ မျှ တို့ ကို ကိုယ် တော် ကျွန် တို့ သည် ပြု ပါ မည် ဟု လျှောက် ကြ လျှင်၊ ၁၆ ရှင် ဘု ရင် သည် နန်း တော် သား အ ပေါင်း တို့ နှင့် တ ကွ ထွက် သွား ၏။ သို့ ရာ တွင် နန်း တော် ကို စောင့် စေ ခြင်း ငှါ ကိုယ် လုပ် တော် မိန်း မ တ ကျိပ် တို့ ကို ထား ခဲ့ လေ ၏။
၁၇ ထို သို့ ရှင် ဘု ရင် နှင့် ကိုယ် တော် ၌ ပါ သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ထွက် သွား ၍ ဗေ သာ မေ ရက် ရွာ မှာ စား ခန်း ချ ကြ ၏။ ၁၈ ကျွန် တော် မျိုး အ ပေါင်း တို့ သည် ခြံ ရံ လျက် လိုက် ကြ ၏။ ဂါ သ မြို့ မှ လိုက် လာ သော သူ ခြောက် ရာ တည်း ဟူ သော ဂိတ္တိ လူ အ ပေါင်း နှင့် ခေ ရ သိ လူ၊ ပေ လ သိ လူ အ ပေါင်း သည် ရှေ့ တော် ၌ ချီ သွား ကြ ၏။
၁၉ ထို အ ခါ ရှင် ဘု ရင် သည် ဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ အား လည်း၊ ငါ တို့ နှင့် အ ဘယ် ကြောင့် လိုက် သ နည်း။ ရှင် ဘု ရင် ထံ သို့ ပြန် ၍ နေ လော့။ သင် သည် တ ပါး အ မျိုး သား၊ နေ ရာ မ ကျ သော ဧည့် သည် ဖြစ် ၏။ ၂၀ မ နေ့ က သာ ရောက် လာ သည် ဖြစ် ၍၊ ယ နေ့ ငါ တို့ နှင့် အ တူ အ ရပ် ရပ် လှည့် လည် ရ မည် လော။ ငါ သည် သွား ရ သော အ ခွင့် ရှိ သည် အ တိုင်း သွား ရ သော ကြောင့်၊ သင် သည် အ မျိုး သား ချင်း တို့ ကို ခေါ် ၍ ပြန် လော့။ က ရု ဏာ နှင့် သစ္စာ ရှိ ပါ စေ သော ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၂၁ အိတ္တဲ က လည်း၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား အ သက်၊ အ ရှင် မင်း ကြီး အ သက် ရှင် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊ အ ကယ် ၍ အ ရှင် မင်း ကြီး အ သက် တော် ဆုံး သည် ဖြစ် စေ၊ ချမ်း သာ သည် ဖြစ် စေ၊ ရှိ တော် မူ ရာ အ ရပ် ၌ ကိုယ် တော် ကျွန် ရှိ ပါ လိမ့် မည် ဟု ရှင် ဘု ရင် အား ပြန် လျှောက် သော်၊
၂၂ ဒါ ဝိဒ် က၊ ချီ သွား လော့ ဟု အိတ္တဲ အား မိန့် တော် မူ သ ဖြင့်၊ ဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ သည် မိ မိ ၌ ပါ သော လူ ကြီး လူ ငယ် အ ပေါင်း တို့ နှင့် တ ကွ ချီ သွား လေ ၏။ ၂၃ ပြည် သူ ပြည် သား အ ပေါင်း တို့ သည် ပြင်း စွာ ငို ကြွေး ကြ ၏။ နောက် တော် ၌ လိုက် သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ချီ သွား ၍၊ ရှင် ဘု ရင် သည် ကိုယ် တော် တိုင် ကေ ဒြုန် ချောင်း ကို ကူး လျှင်၊ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် ကူး ၍ တော လမ်း သို့ လိုက် သွား ကြ ၏။
၂၄ ဇာ ဒုတ် နှင့် လေ ဝိ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် လည်း ဘု ရား သ ခင် ၏ ပ ဋိ ညာဉ် သေတ္တာ တော် ကို ထမ်း လျက် ရောက် လာ ၍ သေတ္တာ တော် ကို ချ ထား ကြ ၏။ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် မြို့ ထဲ က ထွက် ၍ မ ကုန် မှီ တိုင် အောင် အ ဗျာ သာ သည် ယဇ် ပူ ဇော် လျက် နေ ၏။ ၂၅ ရှင် ဘု ရင် သည် ဇာ ဒုတ် ကို ခေါ် ၍၊ ဘု ရား သ ခင် ၏ သေတ္တာ တော် ကို မြို့ ထဲ သို့ ပြန် ပို့ လော့။ ထာ ဝ ရ ဘု ရား သည် ငါ့ ကို စိတ် တော် နှင့် တွေ့ လျှင် ငါ့ ကို ပို့ ပြန် ၍ သေတ္တာ တော် ကို ၎င်း၊ ကျိန်း ဝပ် တော် မူ ရာ အ ရပ် ကို ၎င်း ပြ တော် မူ မည်။ ၂၆ သို့ မ ဟုတ် သင့် ကို ငါ အ လို မ ရှိ ဟု ငါ့ အား မိန့် တော် မူ လျှင် ငါ ရှိ ပါ ၏။ အ လို တော် ရှိ သည် အ တိုင်း ပြု တော် မူ စေ သ တည်း ဟူ ၍ ၎င်း၊
၂၇ ယဇ် ပု ရော ဟိတ် ဇာ ဒုတ် အား လည်း၊ သင် သည် ပ ရော ဖက် ဖြစ် သည် မ ဟုတ် လော။ သင် ၏ သား အ ဟိ မတ် နှင့် အ ဗျာ သာ ၏ သား ယော န သန်၊ ထို သား နှစ် ယောက် ကို ခေါ် ၍ မြို့ သို့ ငြိမ် ဝပ် စွာ ပြန် သွား လော့။ ၂၈ သင် တို့ ကြား လျှောက် စေ သော စ ကား မ ရောက် မှီ ငါ သည် တော လွင် ပြင် ၌ ဆိုင်း လင့် ၍ နေ မည် ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊ ၂၉ ဇာ ဒုတ် နှင့် အ ဗျာ သာ တို့ သည် ဘု ရား သ ခင် ၏ သေတ္တာ တော် ကို ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ပြန် ပို့ ၍ ထို မြို့ ၌ နေ ကြ ၏။
၃၀ ဒါ ဝိဒ် သည် လည်း ငို လျက်၊ ဦး ခေါင်း ကို ခြုံ လျက်၊ ခြေ နင်း ကို ချွတ် လျက် သံ လွင် တောင် ပေါ် သို့ တက် လေ ၏။ နောက် တော် ၌ လိုက် သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် လည်း ဦး ခေါင်း ကို ခြုံ လျက် ငို ကြွေး လျက် တက် ကြ ၏။
၃၁ အ ဗ ရှ လုံ နှင့် ဝိုင်း ၍ ပုန် ကန် သော လူ စု ထဲ မှာ၊ အ ဟိ သော ဖေ လ လည်း ပါ ကြောင်း ကို ဒါ ဝိဒ် သည် ကြား လျှင်၊ အို ထာ ဝ ရ ဘု ရား၊ အ ဟိ သော ဖေ လ ပေး သော အ ကြံ ကို မိုက် သော အ ကြံ ဖြစ် စေ တော် မူ ပါ ဟု ဆု တောင်း လေ ၏။
၃၂ တောင် ပေါ် သို့ ရောက် သော အ ခါ ဒါ ဝိဒ် သည် ဘု ရား သ ခင် ကို ကိုး ကွယ် ၏။ အာ ခိ မြို့ သား ဟု ရှဲ သည် လည်း အင်္ကျီ ကို ဆုတ် လျက် ခေါင်း ပေါ် မှာ မြေ မှုန့် ကို တင် လျက် ခ ရီး ဦး ကြို ပြု အံ့ သော ငှါ လာ ၏။ ၃၃ ဒါ ဝိဒ် က လည်း၊ သင် သည် ငါ နှင့် အ တူ လိုက် လျှင် ငါ့ ကို နှောင့် ရှက် လိမ့် မည်။ ၃၄ မြို့ သို့ ပြန် ၍ အ ဗ ရှ လုံ အား၊ အ ရှင် မင်း ကြီး၊ ကျွန် တော် သည် ခ မည်း တော် ထံ ၌ ကျွန် ခံ ဘူး သည် နည်း တူ ကိုယ် တော် ထံ ၌ ကျွန် ခံ ပါ မည် ဟု လျှောက် လျှင်၊ အ ဟိ သော ဖေ လ ပေး သော အ ကြံ ကို ငါ့ ဘက် မှာ နေ ၍ ဖျက် နိုင် လိမ့် မည်။
၃၅ မြို့ တွင် သင် နှင့် အ တူ ယဇ် ပု ရော ဟိတ် ဇာ ဒုတ် နှင့် အ ဗျာ သာ တို့ သည် ရှိ ကြ သည် မ ဟုတ် လော။ သို့ ဖြစ် ၍ နန်း တော် ၌ ကြား သ မျှ ကို ယဇ် ပု ရော ဟိတ် တို့ အား ပြန် ပြော ရ မည်။ ၃၆ သူ တို့ ၌ ဇာ ဒုတ် ၏ သား အ ဟိ မတ် နှင့် အ ဗျာ သာ ၏ သား ယော န သန်၊ သား နှစ် ယောက် ရှိ ကြ ၏။ ကြား နိုင် သ မျှ ကို ထို သား တို့ တွင် ငါ့ ထံ သို့ ပေး လိုက် ရ မည် ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊
၃၇ ဒါ ဝိဒ် ၏ အ ဆွေ ခင် ပွန်း ဟု ရှဲ သည် မြို့ သို့ ပြန် သွား ၏။ အ ဗ ရှ လုံ သည် လည်း ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ဝင် လေ ၏။
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
KJV
-
မြန် မာ့ စံ မီ
-
WEB
၁၅
၁ ထို နောက် မှ အ ဗ ရှ လုံ သည် ရ ထား များ နှင့် မြင်း များ ကို ၎င်း၊ မိ မိ ရှေ့ မှာ ပြေး ရ သော လူ ငါး ဆယ် ကို ၎င်း ပြင် ဆင် လေ ၏။
၂ အ ဗ ရှ လုံ သည် စော စော ထ ၍ တံ ခါး ဝ မှာ ရပ် နေ တတ် ၏။ အ မှု ရှိ သော သူ သည် စီ ရင် တော် မူ ခြင်း ကို ခံ အံ့ သော ငှါ၊ ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ လာ သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ က၊ သင် သည် အ ဘယ် မြို့ သား ဖြစ် သ နည်း ဟု မေး လျှင်၊ ထို သူ က ကိုယ် တော် ကျွန် သည် ဤ မည် သော ဣ သ ရေ လ အ မျိုး အ နွှယ် သား ဖြစ် ပါ ၏ ဟု ပြန် လျှောက် သော်၊ ၃ အ ဗ ရှ လုံ က၊ သင့် အ မှု သည် ဟုတ် မှန် လျောက် ပတ် ပေ ၏။ သို့ သော် လည်း သင့် အ မှု ကို ရှင် ဘု ရင် မှ စ ၍ အ ဘယ် သူ မျှ နား မ ထောင် ဟု ပြော ဆို တတ် ၏။ ၄ တ ဖန် တုံ၊ ငါ သည် ဤ ပြည် ၌ တ ရား စီ ရင် သော မင်း ဖြစ် ပါ စေ သော။ သို့ ဖြစ် လျှင် တ ရား မှု ရှိ သော အ မှု သည် အ ပေါင်း တို့ သည် ငါ့ ထံ သို့ လာ ၍ ငါ သည် တ ရား သ ဖြင့် စီ ရင် မည် ဟု ဆို တတ် ၏။ ၅ လူ တ စုံ တ ယောက် သည် ရို သေ စွာ ပြု ၍ ချဉ်း ကပ် သော အ ခါ၊ အ ဗ ရှ လုံ သည် လက် ကို ဆန့် ၍ ထို သူ ကို ကိုင် လျက် နမ်း လေ့ ရှိ ၏။
၆ ထို သို့ စီ ရင် တော် မူ ခြင်း ကို ခံ အံ့ သော ငှါ၊ ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ လာ သော ဣ သ ရေ လ အ မျိုး သား အ ပေါင်း တို့ အား အ ဗ ရှ လုံ ပြု ၍ သူ တို့ စိတ် နှ လုံး ကို ခိုး လေ ၏။
၇‑၈ လေး နှစ် လွန် သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ ဝင် ၍၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား သည် အ ကျွန်ုပ် ကို တ ဖန် ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ဆောင် တော် မူ လျှင်၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား ဝတ် ကို အ ကျွန်ုပ် ပြု ပါ မည် ဟု ကိုယ် တော် ကျွန် သည် ရှု ရိ ပြည် ဂေ ရှု ရ မြို့ ၌ နေ သော အ ခါ သစ္စာ ဂ တိ ပြု ပါ ပြီ။ သို့ ဖြစ် ၍ ကျွန် တော် သည် ထာ ဝ ရ ဘု ရား အား သစ္စာ ဂ တိ ပြု သည် အ တိုင်း၊ ဟေ ဗြုန် မြို့ သို့ သွား ၍ သစ္စာ ဝတ် ကို ဖြေ ရ မည် အ ကြောင်း အ ခွင့် ပေး တော် မူ ပါ ဟု လျှောက် လျှင်၊ ၉ ရှင် ဘု ရင် က၊ ငြိမ် ဝပ် စွာ သွား လော့ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ထို အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ထ ၍ ဟေ ဗြုန် မြို့ သို့ သွား ၏။
၁၀ သို့ ရာ တွင် လျှို့ ဝှက် သော သူ တို့ ကို ဣ သ ရေ လ အ မျိုး အ နွှယ် ရှိ သ မျှ သို့ အ နှံ့ အ ပြား စေ လွှတ် သ ဖြင့်၊ သင် တို့ သည် တံ ပိုး မှုတ် သံ ကို ကြား သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ဟေ ဗြုန် မြို့ ၌ နန်း ထိုင် တော် မူ ပြီ ဟု ပြော ဆို ကြ လော့ ဟု မှာ ထား လေ ၏။ ၁၁ အ ဗ ရှ လုံ ခေါ် သော လူ နှစ် ရာ တို့ သည် ယေ ရု ရှ လင် မြို့ ထဲ က ထွက် သွား ကြ ၏။ သူ တို့ သည် အ ဘယ် အ မှု ကို မျှ မ သိ ဘဲ ကောင်း သော စိတ် နှင့် လိုက် ကြ ၏။ ၁၂ ဒါ ဝိဒ် ၏ တိုင် ပင် မတ်၊ ဂိ လော မြို့ သား အ ဟိ သော ဖေ လ သည် မိ မိ နေ ရာ ဂိ လော မြို့ ၌ ယဇ် ပူ ဇော် လျက် ရှိ ၍ အ ဗ ရှ လုံ ခေါ် လေ ၏။ အ ဗ ရှ လုံ နောက် သို့ လိုက် သော သူ တို့ သည် တိုး ပွါး များ ပြား သ ဖြင့် ပုန် ကန် ခြင်း အ မှု အား ကြီး လေ ၏။
၁၃ သိ တင်း ပြော သော သူ တ ယောက် သည် ဒါ ဝိဒ် ထံ သို့ လာ ၍၊ ဣ သ ရေ လ အ မျိုး သား တို့ ၏ စိတ် နှ လုံး သည် အ ဗ ရှ လုံ ဘက် သို့ ပါ သွား ပါ ပြီ ဟု ကြား လျှောက် လေ ၏။
၁၄ ဒါ ဝိဒ် က လည်း၊ ငါ တို့ သည် ထ ၍ ပြေး ကြ ကုန် အံ့။ မ ပြေး လျှင် အ ဗ ရှ လုံ လက် နှင့် မ လွတ်၊ အ လျင် အ မြန် ထွက် ကြ ကုန် အံ့။ သို့ မ ဟုတ် လျှင် သူ သည် ချက် ခြင်း တိုက် လာ သ ဖြင့်၊ ငါ တို့ ကို ဘေး ပြု ၍ မြို့ ကို လည်း ထား နှင့် လုပ် ကြံ လိမ့် မည် ဟု ယေ ရု ရှ လင် မြို့ တွင် အ ထံ တော် ၌ ရှိ သော ကျွန် အ ပေါင်း တို့ အား မိန့် တော် မူ ၏။ ၁၅ ရှင် ဘု ရင် ၏ ကျွန် တို့ က လည်း၊ အ ရှင် မင်း ကြီး စီ ရင် တော် မူ သ မျှ တို့ ကို ကိုယ် တော် ကျွန် တို့ သည် ပြု ပါ မည် ဟု လျှောက် ကြ လျှင်၊ ၁၆ ရှင် ဘု ရင် သည် နန်း တော် သား အ ပေါင်း တို့ နှင့် တ ကွ ထွက် သွား ၏။ သို့ ရာ တွင် နန်း တော် ကို စောင့် စေ ခြင်း ငှါ ကိုယ် လုပ် တော် မိန်း မ တ ကျိပ် တို့ ကို ထား ခဲ့ လေ ၏။
၁၇ ထို သို့ ရှင် ဘု ရင် နှင့် ကိုယ် တော် ၌ ပါ သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ထွက် သွား ၍ ဗေ သာ မေ ရက် ရွာ မှာ စား ခန်း ချ ကြ ၏။ ၁၈ ကျွန် တော် မျိုး အ ပေါင်း တို့ သည် ခြံ ရံ လျက် လိုက် ကြ ၏။ ဂါ သ မြို့ မှ လိုက် လာ သော သူ ခြောက် ရာ တည်း ဟူ သော ဂိတ္တိ လူ အ ပေါင်း နှင့် ခေ ရ သိ လူ၊ ပေ လ သိ လူ အ ပေါင်း သည် ရှေ့ တော် ၌ ချီ သွား ကြ ၏။
၁၉ ထို အ ခါ ရှင် ဘု ရင် သည် ဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ အား လည်း၊ ငါ တို့ နှင့် အ ဘယ် ကြောင့် လိုက် သ နည်း။ ရှင် ဘု ရင် ထံ သို့ ပြန် ၍ နေ လော့။ သင် သည် တ ပါး အ မျိုး သား၊ နေ ရာ မ ကျ သော ဧည့် သည် ဖြစ် ၏။ ၂၀ မ နေ့ က သာ ရောက် လာ သည် ဖြစ် ၍၊ ယ နေ့ ငါ တို့ နှင့် အ တူ အ ရပ် ရပ် လှည့် လည် ရ မည် လော။ ငါ သည် သွား ရ သော အ ခွင့် ရှိ သည် အ တိုင်း သွား ရ သော ကြောင့်၊ သင် သည် အ မျိုး သား ချင်း တို့ ကို ခေါ် ၍ ပြန် လော့။ က ရု ဏာ နှင့် သစ္စာ ရှိ ပါ စေ သော ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၂၁ အိတ္တဲ က လည်း၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား အ သက်၊ အ ရှင် မင်း ကြီး အ သက် ရှင် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊ အ ကယ် ၍ အ ရှင် မင်း ကြီး အ သက် တော် ဆုံး သည် ဖြစ် စေ၊ ချမ်း သာ သည် ဖြစ် စေ၊ ရှိ တော် မူ ရာ အ ရပ် ၌ ကိုယ် တော် ကျွန် ရှိ ပါ လိမ့် မည် ဟု ရှင် ဘု ရင် အား ပြန် လျှောက် သော်၊
၂၂ ဒါ ဝိဒ် က၊ ချီ သွား လော့ ဟု အိတ္တဲ အား မိန့် တော် မူ သ ဖြင့်၊ ဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ သည် မိ မိ ၌ ပါ သော လူ ကြီး လူ ငယ် အ ပေါင်း တို့ နှင့် တ ကွ ချီ သွား လေ ၏။ ၂၃ ပြည် သူ ပြည် သား အ ပေါင်း တို့ သည် ပြင်း စွာ ငို ကြွေး ကြ ၏။ နောက် တော် ၌ လိုက် သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ချီ သွား ၍၊ ရှင် ဘု ရင် သည် ကိုယ် တော် တိုင် ကေ ဒြုန် ချောင်း ကို ကူး လျှင်၊ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် ကူး ၍ တော လမ်း သို့ လိုက် သွား ကြ ၏။
၂၄ ဇာ ဒုတ် နှင့် လေ ဝိ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် လည်း ဘု ရား သ ခင် ၏ ပ ဋိ ညာဉ် သေတ္တာ တော် ကို ထမ်း လျက် ရောက် လာ ၍ သေတ္တာ တော် ကို ချ ထား ကြ ၏။ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် မြို့ ထဲ က ထွက် ၍ မ ကုန် မှီ တိုင် အောင် အ ဗျာ သာ သည် ယဇ် ပူ ဇော် လျက် နေ ၏။ ၂၅ ရှင် ဘု ရင် သည် ဇာ ဒုတ် ကို ခေါ် ၍၊ ဘု ရား သ ခင် ၏ သေတ္တာ တော် ကို မြို့ ထဲ သို့ ပြန် ပို့ လော့။ ထာ ဝ ရ ဘု ရား သည် ငါ့ ကို စိတ် တော် နှင့် တွေ့ လျှင် ငါ့ ကို ပို့ ပြန် ၍ သေတ္တာ တော် ကို ၎င်း၊ ကျိန်း ဝပ် တော် မူ ရာ အ ရပ် ကို ၎င်း ပြ တော် မူ မည်။ ၂၆ သို့ မ ဟုတ် သင့် ကို ငါ အ လို မ ရှိ ဟု ငါ့ အား မိန့် တော် မူ လျှင် ငါ ရှိ ပါ ၏။ အ လို တော် ရှိ သည် အ တိုင်း ပြု တော် မူ စေ သ တည်း ဟူ ၍ ၎င်း၊
၂၇ ယဇ် ပု ရော ဟိတ် ဇာ ဒုတ် အား လည်း၊ သင် သည် ပ ရော ဖက် ဖြစ် သည် မ ဟုတ် လော။ သင် ၏ သား အ ဟိ မတ် နှင့် အ ဗျာ သာ ၏ သား ယော န သန်၊ ထို သား နှစ် ယောက် ကို ခေါ် ၍ မြို့ သို့ ငြိမ် ဝပ် စွာ ပြန် သွား လော့။ ၂၈ သင် တို့ ကြား လျှောက် စေ သော စ ကား မ ရောက် မှီ ငါ သည် တော လွင် ပြင် ၌ ဆိုင်း လင့် ၍ နေ မည် ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊ ၂၉ ဇာ ဒုတ် နှင့် အ ဗျာ သာ တို့ သည် ဘု ရား သ ခင် ၏ သေတ္တာ တော် ကို ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ပြန် ပို့ ၍ ထို မြို့ ၌ နေ ကြ ၏။
၃၀ ဒါ ဝိဒ် သည် လည်း ငို လျက်၊ ဦး ခေါင်း ကို ခြုံ လျက်၊ ခြေ နင်း ကို ချွတ် လျက် သံ လွင် တောင် ပေါ် သို့ တက် လေ ၏။ နောက် တော် ၌ လိုက် သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် လည်း ဦး ခေါင်း ကို ခြုံ လျက် ငို ကြွေး လျက် တက် ကြ ၏။
၃၁ အ ဗ ရှ လုံ နှင့် ဝိုင်း ၍ ပုန် ကန် သော လူ စု ထဲ မှာ၊ အ ဟိ သော ဖေ လ လည်း ပါ ကြောင်း ကို ဒါ ဝိဒ် သည် ကြား လျှင်၊ အို ထာ ဝ ရ ဘု ရား၊ အ ဟိ သော ဖေ လ ပေး သော အ ကြံ ကို မိုက် သော အ ကြံ ဖြစ် စေ တော် မူ ပါ ဟု ဆု တောင်း လေ ၏။
၃၂ တောင် ပေါ် သို့ ရောက် သော အ ခါ ဒါ ဝိဒ် သည် ဘု ရား သ ခင် ကို ကိုး ကွယ် ၏။ အာ ခိ မြို့ သား ဟု ရှဲ သည် လည်း အင်္ကျီ ကို ဆုတ် လျက် ခေါင်း ပေါ် မှာ မြေ မှုန့် ကို တင် လျက် ခ ရီး ဦး ကြို ပြု အံ့ သော ငှါ လာ ၏။ ၃၃ ဒါ ဝိဒ် က လည်း၊ သင် သည် ငါ နှင့် အ တူ လိုက် လျှင် ငါ့ ကို နှောင့် ရှက် လိမ့် မည်။ ၃၄ မြို့ သို့ ပြန် ၍ အ ဗ ရှ လုံ အား၊ အ ရှင် မင်း ကြီး၊ ကျွန် တော် သည် ခ မည်း တော် ထံ ၌ ကျွန် ခံ ဘူး သည် နည်း တူ ကိုယ် တော် ထံ ၌ ကျွန် ခံ ပါ မည် ဟု လျှောက် လျှင်၊ အ ဟိ သော ဖေ လ ပေး သော အ ကြံ ကို ငါ့ ဘက် မှာ နေ ၍ ဖျက် နိုင် လိမ့် မည်။
၃၅ မြို့ တွင် သင် နှင့် အ တူ ယဇ် ပု ရော ဟိတ် ဇာ ဒုတ် နှင့် အ ဗျာ သာ တို့ သည် ရှိ ကြ သည် မ ဟုတ် လော။ သို့ ဖြစ် ၍ နန်း တော် ၌ ကြား သ မျှ ကို ယဇ် ပု ရော ဟိတ် တို့ အား ပြန် ပြော ရ မည်။ ၃၆ သူ တို့ ၌ ဇာ ဒုတ် ၏ သား အ ဟိ မတ် နှင့် အ ဗျာ သာ ၏ သား ယော န သန်၊ သား နှစ် ယောက် ရှိ ကြ ၏။ ကြား နိုင် သ မျှ ကို ထို သား တို့ တွင် ငါ့ ထံ သို့ ပေး လိုက် ရ မည် ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊
၃၇ ဒါ ဝိဒ် ၏ အ ဆွေ ခင် ပွန်း ဟု ရှဲ သည် မြို့ သို့ ပြန် သွား ၏။ အ ဗ ရှ လုံ သည် လည်း ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ဝင် လေ ၏။
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
KJV
-
မြန် မာ့ စံ မီ
-
WEB
၁၅
၁ ထို နောက် မှ အ ဗ ရှ လုံ သည် ရ ထား များ နှင့် မြင်း များ ကို ၎င်း၊ မိ မိ ရှေ့ မှာ ပြေး ရ သော လူ ငါး ဆယ် ကို ၎င်း ပြင် ဆင် လေ ၏။
၂ အ ဗ ရှ လုံ သည် စော စော ထ ၍ တံ ခါး ဝ မှာ ရပ် နေ တတ် ၏။ အ မှု ရှိ သော သူ သည် စီ ရင် တော် မူ ခြင်း ကို ခံ အံ့ သော ငှါ၊ ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ လာ သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ က၊ သင် သည် အ ဘယ် မြို့ သား ဖြစ် သ နည်း ဟု မေး လျှင်၊ ထို သူ က ကိုယ် တော် ကျွန် သည် ဤ မည် သော ဣ သ ရေ လ အ မျိုး အ နွှယ် သား ဖြစ် ပါ ၏ ဟု ပြန် လျှောက် သော်၊ ၃ အ ဗ ရှ လုံ က၊ သင့် အ မှု သည် ဟုတ် မှန် လျောက် ပတ် ပေ ၏။ သို့ သော် လည်း သင့် အ မှု ကို ရှင် ဘု ရင် မှ စ ၍ အ ဘယ် သူ မျှ နား မ ထောင် ဟု ပြော ဆို တတ် ၏။ ၄ တ ဖန် တုံ၊ ငါ သည် ဤ ပြည် ၌ တ ရား စီ ရင် သော မင်း ဖြစ် ပါ စေ သော။ သို့ ဖြစ် လျှင် တ ရား မှု ရှိ သော အ မှု သည် အ ပေါင်း တို့ သည် ငါ့ ထံ သို့ လာ ၍ ငါ သည် တ ရား သ ဖြင့် စီ ရင် မည် ဟု ဆို တတ် ၏။ ၅ လူ တ စုံ တ ယောက် သည် ရို သေ စွာ ပြု ၍ ချဉ်း ကပ် သော အ ခါ၊ အ ဗ ရှ လုံ သည် လက် ကို ဆန့် ၍ ထို သူ ကို ကိုင် လျက် နမ်း လေ့ ရှိ ၏။
၆ ထို သို့ စီ ရင် တော် မူ ခြင်း ကို ခံ အံ့ သော ငှါ၊ ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ လာ သော ဣ သ ရေ လ အ မျိုး သား အ ပေါင်း တို့ အား အ ဗ ရှ လုံ ပြု ၍ သူ တို့ စိတ် နှ လုံး ကို ခိုး လေ ၏။
၇‑၈ လေး နှစ် လွန် သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ရှင် ဘု ရင် ထံ တော် သို့ ဝင် ၍၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား သည် အ ကျွန်ုပ် ကို တ ဖန် ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ဆောင် တော် မူ လျှင်၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား ဝတ် ကို အ ကျွန်ုပ် ပြု ပါ မည် ဟု ကိုယ် တော် ကျွန် သည် ရှု ရိ ပြည် ဂေ ရှု ရ မြို့ ၌ နေ သော အ ခါ သစ္စာ ဂ တိ ပြု ပါ ပြီ။ သို့ ဖြစ် ၍ ကျွန် တော် သည် ထာ ဝ ရ ဘု ရား အား သစ္စာ ဂ တိ ပြု သည် အ တိုင်း၊ ဟေ ဗြုန် မြို့ သို့ သွား ၍ သစ္စာ ဝတ် ကို ဖြေ ရ မည် အ ကြောင်း အ ခွင့် ပေး တော် မူ ပါ ဟု လျှောက် လျှင်၊ ၉ ရှင် ဘု ရင် က၊ ငြိမ် ဝပ် စွာ သွား လော့ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ထို အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ထ ၍ ဟေ ဗြုန် မြို့ သို့ သွား ၏။
၁၀ သို့ ရာ တွင် လျှို့ ဝှက် သော သူ တို့ ကို ဣ သ ရေ လ အ မျိုး အ နွှယ် ရှိ သ မျှ သို့ အ နှံ့ အ ပြား စေ လွှတ် သ ဖြင့်၊ သင် တို့ သည် တံ ပိုး မှုတ် သံ ကို ကြား သော အ ခါ အ ဗ ရှ လုံ သည် ဟေ ဗြုန် မြို့ ၌ နန်း ထိုင် တော် မူ ပြီ ဟု ပြော ဆို ကြ လော့ ဟု မှာ ထား လေ ၏။ ၁၁ အ ဗ ရှ လုံ ခေါ် သော လူ နှစ် ရာ တို့ သည် ယေ ရု ရှ လင် မြို့ ထဲ က ထွက် သွား ကြ ၏။ သူ တို့ သည် အ ဘယ် အ မှု ကို မျှ မ သိ ဘဲ ကောင်း သော စိတ် နှင့် လိုက် ကြ ၏။ ၁၂ ဒါ ဝိဒ် ၏ တိုင် ပင် မတ်၊ ဂိ လော မြို့ သား အ ဟိ သော ဖေ လ သည် မိ မိ နေ ရာ ဂိ လော မြို့ ၌ ယဇ် ပူ ဇော် လျက် ရှိ ၍ အ ဗ ရှ လုံ ခေါ် လေ ၏။ အ ဗ ရှ လုံ နောက် သို့ လိုက် သော သူ တို့ သည် တိုး ပွါး များ ပြား သ ဖြင့် ပုန် ကန် ခြင်း အ မှု အား ကြီး လေ ၏။
၁၃ သိ တင်း ပြော သော သူ တ ယောက် သည် ဒါ ဝိဒ် ထံ သို့ လာ ၍၊ ဣ သ ရေ လ အ မျိုး သား တို့ ၏ စိတ် နှ လုံး သည် အ ဗ ရှ လုံ ဘက် သို့ ပါ သွား ပါ ပြီ ဟု ကြား လျှောက် လေ ၏။
၁၄ ဒါ ဝိဒ် က လည်း၊ ငါ တို့ သည် ထ ၍ ပြေး ကြ ကုန် အံ့။ မ ပြေး လျှင် အ ဗ ရှ လုံ လက် နှင့် မ လွတ်၊ အ လျင် အ မြန် ထွက် ကြ ကုန် အံ့။ သို့ မ ဟုတ် လျှင် သူ သည် ချက် ခြင်း တိုက် လာ သ ဖြင့်၊ ငါ တို့ ကို ဘေး ပြု ၍ မြို့ ကို လည်း ထား နှင့် လုပ် ကြံ လိမ့် မည် ဟု ယေ ရု ရှ လင် မြို့ တွင် အ ထံ တော် ၌ ရှိ သော ကျွန် အ ပေါင်း တို့ အား မိန့် တော် မူ ၏။ ၁၅ ရှင် ဘု ရင် ၏ ကျွန် တို့ က လည်း၊ အ ရှင် မင်း ကြီး စီ ရင် တော် မူ သ မျှ တို့ ကို ကိုယ် တော် ကျွန် တို့ သည် ပြု ပါ မည် ဟု လျှောက် ကြ လျှင်၊ ၁၆ ရှင် ဘု ရင် သည် နန်း တော် သား အ ပေါင်း တို့ နှင့် တ ကွ ထွက် သွား ၏။ သို့ ရာ တွင် နန်း တော် ကို စောင့် စေ ခြင်း ငှါ ကိုယ် လုပ် တော် မိန်း မ တ ကျိပ် တို့ ကို ထား ခဲ့ လေ ၏။
၁၇ ထို သို့ ရှင် ဘု ရင် နှင့် ကိုယ် တော် ၌ ပါ သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ထွက် သွား ၍ ဗေ သာ မေ ရက် ရွာ မှာ စား ခန်း ချ ကြ ၏။ ၁၈ ကျွန် တော် မျိုး အ ပေါင်း တို့ သည် ခြံ ရံ လျက် လိုက် ကြ ၏။ ဂါ သ မြို့ မှ လိုက် လာ သော သူ ခြောက် ရာ တည်း ဟူ သော ဂိတ္တိ လူ အ ပေါင်း နှင့် ခေ ရ သိ လူ၊ ပေ လ သိ လူ အ ပေါင်း သည် ရှေ့ တော် ၌ ချီ သွား ကြ ၏။
၁၉ ထို အ ခါ ရှင် ဘု ရင် သည် ဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ အား လည်း၊ ငါ တို့ နှင့် အ ဘယ် ကြောင့် လိုက် သ နည်း။ ရှင် ဘု ရင် ထံ သို့ ပြန် ၍ နေ လော့။ သင် သည် တ ပါး အ မျိုး သား၊ နေ ရာ မ ကျ သော ဧည့် သည် ဖြစ် ၏။ ၂၀ မ နေ့ က သာ ရောက် လာ သည် ဖြစ် ၍၊ ယ နေ့ ငါ တို့ နှင့် အ တူ အ ရပ် ရပ် လှည့် လည် ရ မည် လော။ ငါ သည် သွား ရ သော အ ခွင့် ရှိ သည် အ တိုင်း သွား ရ သော ကြောင့်၊ သင် သည် အ မျိုး သား ချင်း တို့ ကို ခေါ် ၍ ပြန် လော့။ က ရု ဏာ နှင့် သစ္စာ ရှိ ပါ စေ သော ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၂၁ အိတ္တဲ က လည်း၊ ထာ ဝ ရ ဘု ရား အ သက်၊ အ ရှင် မင်း ကြီး အ သက် ရှင် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊ အ ကယ် ၍ အ ရှင် မင်း ကြီး အ သက် တော် ဆုံး သည် ဖြစ် စေ၊ ချမ်း သာ သည် ဖြစ် စေ၊ ရှိ တော် မူ ရာ အ ရပ် ၌ ကိုယ် တော် ကျွန် ရှိ ပါ လိမ့် မည် ဟု ရှင် ဘု ရင် အား ပြန် လျှောက် သော်၊
၂၂ ဒါ ဝိဒ် က၊ ချီ သွား လော့ ဟု အိတ္တဲ အား မိန့် တော် မူ သ ဖြင့်၊ ဂိတ္တိ လူ အိတ္တဲ သည် မိ မိ ၌ ပါ သော လူ ကြီး လူ ငယ် အ ပေါင်း တို့ နှင့် တ ကွ ချီ သွား လေ ၏။ ၂၃ ပြည် သူ ပြည် သား အ ပေါင်း တို့ သည် ပြင်း စွာ ငို ကြွေး ကြ ၏။ နောက် တော် ၌ လိုက် သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ချီ သွား ၍၊ ရှင် ဘု ရင် သည် ကိုယ် တော် တိုင် ကေ ဒြုန် ချောင်း ကို ကူး လျှင်၊ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် ကူး ၍ တော လမ်း သို့ လိုက် သွား ကြ ၏။
၂၄ ဇာ ဒုတ် နှင့် လေ ဝိ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် လည်း ဘု ရား သ ခင် ၏ ပ ဋိ ညာဉ် သေတ္တာ တော် ကို ထမ်း လျက် ရောက် လာ ၍ သေတ္တာ တော် ကို ချ ထား ကြ ၏။ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် မြို့ ထဲ က ထွက် ၍ မ ကုန် မှီ တိုင် အောင် အ ဗျာ သာ သည် ယဇ် ပူ ဇော် လျက် နေ ၏။ ၂၅ ရှင် ဘု ရင် သည် ဇာ ဒုတ် ကို ခေါ် ၍၊ ဘု ရား သ ခင် ၏ သေတ္တာ တော် ကို မြို့ ထဲ သို့ ပြန် ပို့ လော့။ ထာ ဝ ရ ဘု ရား သည် ငါ့ ကို စိတ် တော် နှင့် တွေ့ လျှင် ငါ့ ကို ပို့ ပြန် ၍ သေတ္တာ တော် ကို ၎င်း၊ ကျိန်း ဝပ် တော် မူ ရာ အ ရပ် ကို ၎င်း ပြ တော် မူ မည်။ ၂၆ သို့ မ ဟုတ် သင့် ကို ငါ အ လို မ ရှိ ဟု ငါ့ အား မိန့် တော် မူ လျှင် ငါ ရှိ ပါ ၏။ အ လို တော် ရှိ သည် အ တိုင်း ပြု တော် မူ စေ သ တည်း ဟူ ၍ ၎င်း၊
၂၇ ယဇ် ပု ရော ဟိတ် ဇာ ဒုတ် အား လည်း၊ သင် သည် ပ ရော ဖက် ဖြစ် သည် မ ဟုတ် လော။ သင် ၏ သား အ ဟိ မတ် နှင့် အ ဗျာ သာ ၏ သား ယော န သန်၊ ထို သား နှစ် ယောက် ကို ခေါ် ၍ မြို့ သို့ ငြိမ် ဝပ် စွာ ပြန် သွား လော့။ ၂၈ သင် တို့ ကြား လျှောက် စေ သော စ ကား မ ရောက် မှီ ငါ သည် တော လွင် ပြင် ၌ ဆိုင်း လင့် ၍ နေ မည် ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊ ၂၉ ဇာ ဒုတ် နှင့် အ ဗျာ သာ တို့ သည် ဘု ရား သ ခင် ၏ သေတ္တာ တော် ကို ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ပြန် ပို့ ၍ ထို မြို့ ၌ နေ ကြ ၏။
၃၀ ဒါ ဝိဒ် သည် လည်း ငို လျက်၊ ဦး ခေါင်း ကို ခြုံ လျက်၊ ခြေ နင်း ကို ချွတ် လျက် သံ လွင် တောင် ပေါ် သို့ တက် လေ ၏။ နောက် တော် ၌ လိုက် သော သူ အ ပေါင်း တို့ သည် လည်း ဦး ခေါင်း ကို ခြုံ လျက် ငို ကြွေး လျက် တက် ကြ ၏။
၃၁ အ ဗ ရှ လုံ နှင့် ဝိုင်း ၍ ပုန် ကန် သော လူ စု ထဲ မှာ၊ အ ဟိ သော ဖေ လ လည်း ပါ ကြောင်း ကို ဒါ ဝိဒ် သည် ကြား လျှင်၊ အို ထာ ဝ ရ ဘု ရား၊ အ ဟိ သော ဖေ လ ပေး သော အ ကြံ ကို မိုက် သော အ ကြံ ဖြစ် စေ တော် မူ ပါ ဟု ဆု တောင်း လေ ၏။
၃၂ တောင် ပေါ် သို့ ရောက် သော အ ခါ ဒါ ဝိဒ် သည် ဘု ရား သ ခင် ကို ကိုး ကွယ် ၏။ အာ ခိ မြို့ သား ဟု ရှဲ သည် လည်း အင်္ကျီ ကို ဆုတ် လျက် ခေါင်း ပေါ် မှာ မြေ မှုန့် ကို တင် လျက် ခ ရီး ဦး ကြို ပြု အံ့ သော ငှါ လာ ၏။ ၃၃ ဒါ ဝိဒ် က လည်း၊ သင် သည် ငါ နှင့် အ တူ လိုက် လျှင် ငါ့ ကို နှောင့် ရှက် လိမ့် မည်။ ၃၄ မြို့ သို့ ပြန် ၍ အ ဗ ရှ လုံ အား၊ အ ရှင် မင်း ကြီး၊ ကျွန် တော် သည် ခ မည်း တော် ထံ ၌ ကျွန် ခံ ဘူး သည် နည်း တူ ကိုယ် တော် ထံ ၌ ကျွန် ခံ ပါ မည် ဟု လျှောက် လျှင်၊ အ ဟိ သော ဖေ လ ပေး သော အ ကြံ ကို ငါ့ ဘက် မှာ နေ ၍ ဖျက် နိုင် လိမ့် မည်။
၃၅ မြို့ တွင် သင် နှင့် အ တူ ယဇ် ပု ရော ဟိတ် ဇာ ဒုတ် နှင့် အ ဗျာ သာ တို့ သည် ရှိ ကြ သည် မ ဟုတ် လော။ သို့ ဖြစ် ၍ နန်း တော် ၌ ကြား သ မျှ ကို ယဇ် ပု ရော ဟိတ် တို့ အား ပြန် ပြော ရ မည်။ ၃၆ သူ တို့ ၌ ဇာ ဒုတ် ၏ သား အ ဟိ မတ် နှင့် အ ဗျာ သာ ၏ သား ယော န သန်၊ သား နှစ် ယောက် ရှိ ကြ ၏။ ကြား နိုင် သ မျှ ကို ထို သား တို့ တွင် ငါ့ ထံ သို့ ပေး လိုက် ရ မည် ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း၊
၃၇ ဒါ ဝိဒ် ၏ အ ဆွေ ခင် ပွန်း ဟု ရှဲ သည် မြို့ သို့ ပြန် သွား ၏။ အ ဗ ရှ လုံ သည် လည်း ယေ ရု ရှ လင် မြို့ သို့ ဝင် လေ ၏။
![](https://myanmarbibleforall.bible/wp-content/uploads/2023/01/landscape.png)
Please view in landscape orientation