ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
KJV
-
မြန် မာ့ စံ မီ
-
WEB
၆
၁ ထို အ ရပ် မှ ကြွ ၍ တ ပည့် တော် တို့ သည် လိုက် ကြ သ ဖြင့် မိ မိ မြို့ သို့ ရောက် တော် မူ ၏။ ၂ ဥ ပုသ် နေ့ ရောက် လျှင် တ ရား စ ရပ် ၌ ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ပေး တော် မူ ၏။ လူ များ တို့ သည် ကြား နာ ရ လျှင် မိန်း မော တွေ ဝေ ခြင်း သို့ ရောက် ၍၊ ဤ သူ သည် ဤ အ ရာ တို့ ကို အ ဘယ် မှာ ရ သ နည်း။ သူ ရ သော ပ ညာ ကား အ ဘယ် ပ ညာ နည်း။ ဤ မျှ လောက် သော တန် ခိုး များ ကို အ ဘယ် သို့ ပြ နိုင် သ နည်း။ ၃ သူ သည် လက် သ မား မ ဟုတ် လော။ မာ ရိ ၏ သား မ ဟုတ် လော။ ယာ ကုပ်၊ ယော သေ၊ ယု ဒ၊ ရှိ မုန် တို့ ၏ အစ် ကို မ ဟုတ် လော။ သူ့ နှ မ များ သည် လည်း ငါ တို့ နှင့် အ နီး အ ပါး နေ ကြ သည် မ ဟုတ် လော ဟု ပြော ဆို လျက် စေ တ နာ စိတ် ပျက် ကြ ၏။
၄ ယေ ရှု က လည်း၊ ပ ရော ဖက် သည် မိ မိ မြို့၊ မိ မိ အ ဆွေ နေ ရာ၊ မိ မိ အိမ် မှ တ ပါး အ ခြား သော အ ရပ် ၌ အ သ ရေ ရှိ သည် ဟု ထို သူ တို့ အား မိန့် တော် မူ ၏။ ၅ မ ကျန်း မ မာ သော သူ အ ချို့ တို့ အ ပေါ် မှာ လက် တော် ကို တင် ၍ အ နာ ကို ငြိမ်း စေ ခြင်း မှ တ ပါး အ ဘယ် တန် ခိုး တော် ကို မျှ ထို အ ရပ် ၌ ပြ တော် မ မူ နိုင်။ ၆ ထို သူ တို့ သည် မ ယုံ ကြည် ကြ သည် ကို အံ့ ဩ ခြင်း ရှိ တော် မူ ၏။ ပတ် လည် ၌ ရှိ သော မြို့ ရွာ များ သို့ ဒေ သ စာ ရီ လှည့် လည် ၍ ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ပေး တော် မူ ၏
၇ တ ကျိပ် နှစ် ပါး သော တ ပည့် တော် တို့ ကို ခေါ် တော် မူ ပြီး မှ၊ ညစ် ညူး သော နတ် တို့ ကို နိုင် စေ ခြင်း ငှါ အ ခွင့် ပေး လျက်၊ နှစ် ယောက် စီ နှစ် ယောက် စီ စေ လွှတ် တော် မူ ၍၊ ၈ သင် တို့ သည် တောင် ဝေး တ ခု မှ တ ပါး လမ်း ခ ရီး ဘို့ အ ဘယ် အ ရာ မျှ မ ယူ ကြ နှင့်။ လွယ် အိတ် နှင့် မုန့် မှ စ ၍ ခါး ပန်း ၌ ကြေး ငွေ ကို မ ယူ ကြ နှင့်။ ၉ ခြေ နင်း ကို စီး ကြ လော့။ အင်္ကျီ နှစ် ထပ် မ ဝတ် ကြ နှင့် ဟု မှာ ထား တော် မူ ၏။
၁၀ ထို မှ တ ပါး၊ သင် တို့ သည် မည် သည် အိမ် သို့ ဝင် လျှင်၊ ထို အိမ် တွင် ထို အ ရပ် မှ မ ထွက် မ သွား မှီ တိုင် အောင် နေ ကြ လော့။ ၁၁ အ ကြင် သူ သည် သင် တို့ ကို လက် မ ခံ၊ သင် တို့ ၏ စ ကား ကို နား မ ထောင် ဘဲ နေ ၏။ ထို သူ တို့ နေ ရာ အ ရပ် မှ ထွက် သွား စဉ်၊ သူ တို့ တ ဘက် ၌ သက် သေ ဖြစ် စေ ခြင်း ငှါ သင် တို့ ၏ ခြေ ဘ ဝါး မှ မြေ မှုန့် ကို ခါ လိုက် ကြ လော့။ ငါ အ မှန် ဆို သည် ကား၊ တ ရား ဆုံး ဖြတ် သော နေ့ ၌ ထို မြို့ သည် သော ဒုံ မြို့ နှင့် ဂေါ မော ရ မြို့ ထက် သာ ၍ ခံ ရ လ တံ့ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၁၂ တ ပည့် တော် တို့ သည် ထွက် သွား ၍ နောင် တ တ ရား ကို ဟော ကြ ၏။ ၁၃ နတ် ဆိုး များ ကို နှင် ထုတ် ကြ ၏။ မ ကျန်း မ မာ သော သူ များ တို့ ကို ဆီ နှင့် လူး ၍ အ နာ ကို ငြိမ်း စေ ကြ ၏။
၁၄ ထို အ ခါ သိ တင်း တော် ကျော် စော သည် ဖြစ် ၍၊ ဟေ ရုဒ် မင်း ကြီး သည် ကြား လျှင်၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် သည် သေ ခြင်း မှ ထ မြောက် လေ ပြီ။ ထို ကြောင့် တန် ခိုး များ ကို ပြ နိုင် သည် ဟု ဆို ၏။ ၁၅ လူ အ ချို့ က၊ ဤ သူ သည် ဧ လိ ယ ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ ၏။ အ ချို့ က၊ ရှေး ပ ရော ဖက် ကဲ့ သို့ ပ ရော ဖက် ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ ၏။ ၁၆ ဟေ ရုဒ် သည် ကြား လျှင်၊ ဤ သူ ကား ငါ ၏ အ မိန့် နှင့် လည် ပင်း ကို ဖြတ် သော ယော ဟန် ဖြစ် ၏။ သေ ခြင်း မှ ထ မြောက် လေ ပြီ ဟု ဆို လေ ၏။
၁၇ အ ထက် က ဟေ ရုဒ် သည် မိ မိ ညီ ဖိ လိပ္ပု ၏ ခင် ပွန်း ဟေ ရော ဒိ ကို သိမ်း ယူ သ ဖြင့်၊ ထို မိန်း မ အ ကြောင်း ကြောင့် စေ လွှတ် ၍ ယော ဟန် ကို ဘမ်း ဆီး ပြီး လျှင် ထောင် ထဲ မှာ ချုပ် နှောင် လေ ၏။ ၁၈ အ ကြောင်း မူ ကား၊ ယော ဟန် က အ ရှင် မင်း ကြီး သည် ညီ တော် ၏ ခင် ပွန်း ကို မ သိမ်း အပ်
(ဝတ် ၁၈:၁၆) ညီ အစ် ကို နှင့် သာ ဆိုင် သော ညီ အစ် ကို ၏ မ ယား ကို ၎င်း မ ချဉ်း ရ။
ဟု ဟေ ရုဒ် အား ဆို လေ ပြီ။ ၁၉ ထို ကြောင့် ဟေ ရော ဒိ သည် ယော ဟန် ကို ရန် ငြိုး ဖွဲ့ သ ဖြင့် သတ် ခြင်း ငှါ အ လို ရှိ ၏။ ၂၀ သို့ သော် လည်း ယော ဟန် သည် ဖြောင့် မတ် သန့် ရှင်း သော သူ ဖြစ် ကြောင်း ကို ဟေ ရုဒ် သည် သိ ၍ သူ့ ကို ကြောက် ရွံ့ ရို သေ ၏။ သူ့ ကို လည်း စောင့် မ ၏။ အ မှု အ ရာ များ တို့ ၌ သူ ၏ စ ကား ကို နား ထောင် ၍ ဝမ်း မြောက် သော စိတ် နှင့် လည်း နား ထောင် တတ် သည် ဖြစ် သော ကြောင့် ထို မိန်း မ သည် အ ခွင့် မ ရ နိုင်။
၂၁ ထို နောက် မှ အ ဆင် သင့် သော အ ခါ ဟေ ရုဒ် ကို ဘွား သော နေ့ ရက် ၌ နှစ် စဉ် ပွဲ ကို ခံ ၍ မှူး မတ်၊ စစ် သူ ကြီး၊ ဂါ လိ လဲ ပြည် ၏ အ ကြီး အ ကဲ ဖြစ် သော သူ တို့ ကို ကျွေး တော် မူ စဉ် တွင်၊ ၂၂ ဟေ ရော ဒိ ၏ သ မီး သည် ဝင် ၍ က သ ဖြင့်၊ ဟေ ရုဒ် မှ စ ၍ အ ပေါင်း အ ဘော် တို့ အား နူး ညွတ် သော စိတ် ကို ဖြစ် စေ ၏။ ထို အ ခါ မင်း ကြီး က၊ သင် သည် အ လို ရှိ သ မျှ ကို တောင်း လော့၊ ငါ ပေး မည် ဟု ထို မိန်း မ ငယ် အား ဆို လေ ၏။ ၂၃ တ ဖန် လည်း၊ သင် တောင်း သ မျှ ကို ငါ့ နိုင် ငံ တ ဝက် တိုင် အောင် ငါ ပေး မည် ဟု ကျိန် ဆို လေ ၏။ ၂၄ ထို မိန်း မ ငယ် သည် ထွက် ၍ အ ဘယ် အ ရာ ကို တောင်း ရ မည် နည်း ဟု သူ ၏ အ မိ ကို မေး လျှင် အ မိ က၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် ၏ ဦး ခေါင်း ကို တောင်း လော့ ဟု ပြန် ဆို သော်၊ ၂၅ ချက် ခြင်း မိန်း မ ငယ် သည် မင်း ကြီး ထံ သို့ အ လျင် တ ဆော ဝင် ၍၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် ၏ ဦး ခေါင်း ကို ဤ လင် ပန်း ၌ အ လျင် အ မြန် ပေး တော် မူ စေ ခြင်း ငှါ ကျွန် မ အ လို ရှိ ပါ သည် ဟု တောင်း လျှောက် ၏။
၂၆ မင်း ကြီး သည် အ လွန် ဝမ်း နည်း ခြင်း ရှိ သော် လည်း၊ ကျိန် ဆို ခြင်း ကို ၎င်း၊ အ ပေါင်း အ ဘော် တို့ ၏ မျက် နှာ ကို ၎င်း၊ ထောက် သော ကြောင့်၊ ထို မိန်း မ ငယ် ကို မ ငြင်း မ ပယ် လို ၍၊ ၂၇ ဦး ခေါင်း ကို ယူ ခဲ့ ဟု အ မိန့် တော် ရှိ လျက် လူ စောင့် တ ယောက် ကို ချက် ခြင်း စေ လွှတ် လျှင်၊ လူ စောင့် သည် သွား ၍ ယော ဟန် ၏ လည် ပင်း ကို ထောင် ထဲ မှာ ဖြတ် လေ ၏။ ၂၈ ဦး ခေါင်း ကို လင် ပန်း ၌ ဆောင် ခဲ့ ၍ ထို မိန်း မ ငယ် အား ပေး ပြီး မှ မိန်း မ ငယ် သည် လည်း သူ့ အ မိ ကို ပေး လေ ၏။ ၂၉ ယော ဟန် ၏ တ ပည့် တို့ သည် လည်း ကြား သော အ ခါ လာ ၍ အ လောင်း ကို ဆောင် သွား ပြီး လျှင် သင်္ချိုင်း တွင်း ၌ ထား ကြ ၏။
၃၀ တ မန် တော် တို့ သည် ယေ ရှု ထံ တော် ၌ စု ဝေး ၍၊ မိ မိ တို့ ပြု သ မျှ သွန် သင် သ မျှ တို့ ကို ကြား လျှောက် ကြ ၏။ ၃၁ ကိုယ် တော် က လည်း၊ တော ၌ ဆိတ် ကွယ် ရာ အ ရပ် သို့ လာ ကြ။ ခ ဏ အား ဖြည့် ၍ ငြိမ် သက် စွာ နေ ကြ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ အ ကြောင်း မူ ကား၊ လူ များ သွား လာ ကြ သည် ဖြစ် ၍ တ မန် တော် တို့ သည် အ စာ စား ခြင်း ငှါ မျှ မ အား နိုင် ကြ။ ၃၂ ထို ကြောင့်၊ လှေ စီး ၍ တော ၌ ဆိတ် ကွယ် ရာ အ ရပ် သို့ သွား ကြ ၏။ ၃၃ သွား ကြ သည် ကို လူ များ တို့ သည် မြင် ၍ ကိုယ် တော် ဖြစ် သည် ကို သိ လျှင်၊ အ မြို့ မြို့ အ ရွာ ရွာ တို့ မှ ထွက် ၍ ထို အ ရပ် သို့ ကုန်း ကြောင်း ပြေး သွား သ ဖြင့်၊ တ မန် တော် တို့ အ ရင် ရောက် ၍ အ ထံ တော် ၌ စု ဝေး ကြ ၏။
၃၄ ယေ ရှု သည် ထွက် ကြွ ၍ လူ များ အ ပေါင်း တို့ ကို တွေ့ မြင် တော် မူ လျှင်၊ ထို သူ တို့ သည် ထိန်း သူ မ ရှိ၊ ပစ် ထား သော သိုး ကဲ့ သို့ ဖြစ် ကြ သည် ကို သ နား ခြင်း စိတ် တော် ရှိ ၍ များ စွာ သော ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ကို ပေး တော် မူ ၏။ ၃၅ မိုဃ်း ချုပ် သော အ ခါ တ ပည့် တော် တို့ သည် ချဉ်း ကပ် ၍၊ ဤ အ ရပ် သည် တော အ ရပ် ဖြစ် ပါ ၏။ မိုဃ်း လည်း ချုပ် ပါ ပြီ။ ၃၆ လူ များ တို့ သည် ပတ် ဝန်း ကျင် ရွာ ဇ န ပုဒ် သို့ သွား ၍ စား စ ရာ ကို ဝယ် စေ ခြင်း ငှါ အ ခွင့် ပေး တော် မူ ပါ။ သူ တို့ ၌ စား စ ရာ မ ရှိ ပါ ဟု လျှောက် ကြ လျှင်၊ ၃၇ ကိုယ် တော် က၊ သူ တို့ စား စ ရာ ဘို့ သင် တို့ ပေး ကြ လော့ ဟု ပြန် ပြော တော် မူ ၏။ တ ပည့် တော် တို့ က လည်း၊ အ ကျွန်ုပ် တို့ သည် သွား ၍ ဒေ နာ ရိ အ ပြား နှစ် ရာ နှင့် မုန့် ကို ဝယ် ပြီး လျှင် သူ တို့ အား စား စ ရာ ဘို့ ပေး ရ ပါ အံ့ လော ဟု လျှောက် ကြ ၏။
၃၈ ကိုယ် တော် က လည်း၊ သင် တို့ ၌ မုန့် ဘယ် နှစ် လုံး ရှိ သ နည်း။ သွား ၍ ကြည့် ရှု ကြ ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း သူ တို့ သည် သိ ပြီး မှ၊ မုန့် ငါး လုံး နှင့် ငါး နှစ် ကောင် ရှိ ပါ သည် ဟု လျှောက် ပြန် ၏။ ၃၉ ထို အ ခါ လူ အ ပေါင်း တို့ ကို မြက် စိမ်း ပေါ် မှာ အ စု စု လျောင်း ကြ စေ ဟု အ မိန့် တော် ရှိ ၏။ ၄၀ သူ တို့ သည် တ ရာ တ စု၊ ငါး ဆယ် တ စု၊ အ စု စု လျောင်း ကြ လျှင်၊ ၄၁ ကိုယ် တော် သည် မုန့် ငါး လုံး နှင့် ငါး နှစ် ကောင် ကို ယူ ၍၊ ကောင်း ကင် သို့ ကြည့် မျှော် လျက် ကျေး ဇူး တော် ကို ချီး မွမ်း ပြီး မှ မုန့် ကို ဖဲ့ ၍ လူ များ တို့ ရှေ့ ၌ ထည့် စေ ခြင်း ငှါ တ ပည့် တော် တို့ အား ပေး တော် မူ ၏။ ငါး နှစ် ကောင် ကို လည်း လူ အ ပေါင်း တို့ အား ဝေ ငှ တော် မူ ၏။ ၄၂ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် စား ၍ ဝ ကြ ပြီး မှ၊ ၄၃ မုန့် နှင့် ငါး အ ကျိုး အ ပဲ့ ကို ကောက် သိမ်း ၍ တ ဆယ် နှစ် တောင်း အ ပြည့် ရ ကြ ၏။ ၄၄ မုန့် ကို စား သော သူ ယောက်ျား အ ရေ အ တွက် ကား၊ လူ ငါး ထောင် မျှ လောက် ရှိ သ တည်း။
၄၅ စည်း ဝေး သော သူ တို့ ကို လွှတ် တော် မူ စဉ် တွင်၊ တ ပည့် တော် တို့ ကို လှေ စီး စေ ၍ ကမ်း တ ဘက် ဗက် ဇဲ ဒ မြို့ သို့ အ ရင် ကူး စေ တော် မူ ၏။ ၄၆ စည်း ဝေး သော သူ တို့ ကို လွှတ် ပြီး မှ ဆု တောင်း ပ ဌ နာ ပြု အံ့ သော ငှါ တောင် ပေါ် သို့ ကြွ တော် မူ ၏။ ၄၇ ည အ ချိန် ရောက် သော အ ခါ လှေ သည် အိုင် အ လယ် ၌ ရှိ ၏။ ကိုယ် တော် သည် ကုန်း ပေါ် မှာ တ ယောက် တည်း ရှိ နေ တော် မူ ၏။ ၄၈ လေ မ သင့် သော ကြောင့် တ ပည့် တော် တို့ သည် တက် ခတ် ၍ ပင် ပန်း ကြ သည် ကို မြင် တော် မူ ၏။ ည သုံး ချက် တီး ကျော် အ ချိန် ၌ အိုင် ပေါ် မှာ စက် တော် ဖြန့် လျက်၊ သူ တို့ ရှိ ရာ သို့ ကြွ ၍ အ နား မှာ ရှောက် သွား မည် ပြု တော် မူ ၏။ ၄၉ ထို သို့ အိုင် ပေါ် မှာ စက် တော် ဖြန့် ၍ ကြွ တော် မူ သည် ကို သူ တို့ သည် မြင် လျှင်၊ ဖုတ် တစ္ဆေ ဖြစ် သည် ဟု စိတ် ထင် နှင့် အော် ဟစ် ကြ ၏။ ၅၀ ထို သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ကိုယ် တော် ကို မြင် ၍ ထိတ် လန့် ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏။ ကိုယ် တော် သည် ချက် ခြင်း နှုတ် ဆက် ၍၊ တည် ကြည် သော စိတ် ရှိ ကြ လော့။ ငါ ပင် ဖြစ် သည်၊ မ ကြောက် လန့် ကြ နှင့် ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၅၁ လှေ ပေါ် ၌ သူ တို့ ရှိ ရာ သို့ တက် တော် မူ လျှင် လေ သည် ငြိမ် လေ ၏။ ထို သူ တို့ သည် အ တိုင်း ထက် အ လွန် မိန်း မော တွေ ဝေ ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏။ ၅၂ အ ကြောင်း မူ ကား၊ သူ တို့ စိတ် နှ လုံး မိုက် သည် ဖြစ် ၍ မုန့် ၌ ပြ သော တန် ခိုး တော် ကို ပ မာ ဏ မ ပြု ကြ။
၅၃ ကမ်း တ ဘက် သို့ ကူး လျှင်၊ ဂင်္နေ သ ရက် နယ် သို့ ရောက် ၍ လှေ ကို ဆိုက် ကြ ၏။ ၅၄ လှေ မှ ဆင်း သော အ ခါ လူ များ တို့ သည် မျက် နှာ တော် ကို ချက် ခြင်း မှတ် မိ လျှင်၊ ၅၅ ပတ် ဝန်း ကျင် အ ရပ် ၌ ရှိ သ မျှ သို့ ပြေး သွား ၍ မည် သည် အ ရပ် ၌ ရှိ တော် မူ သည် ဟု ကြား လျှင်၊ ထို အ ရပ် သို့ လူ နာ များ ကို အိပ် ယာ နှင့် ဆောင် ခဲ့ ကြ ၏။ ၅၆ မြို့ ရွာ ဇ န ပုဒ် သို့ ရောက် တော် မူ ရာ ၌ မ ကျန်း မ မာ သော သူ များ ကို လမ်း နား မှာ ထား ၍၊ အ ဝတ် တော် ၏ ပန်း ပွါး ကို မျှ တို့ ရ ပါ မည် အ ကြောင်း အ ခွင့် တောင်း ကြ ၏။ တို့ သ မျှ သော သူ တို့ သည် လည်း ချမ်း သာ ရ ကြ ၏။
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
KJV
-
မြန် မာ့ စံ မီ
-
WEB
၆
၁ ထို အ ရပ် မှ ကြွ ၍ တ ပည့် တော် တို့ သည် လိုက် ကြ သ ဖြင့် မိ မိ မြို့ သို့ ရောက် တော် မူ ၏။ ၂ ဥ ပုသ် နေ့ ရောက် လျှင် တ ရား စ ရပ် ၌ ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ပေး တော် မူ ၏။ လူ များ တို့ သည် ကြား နာ ရ လျှင် မိန်း မော တွေ ဝေ ခြင်း သို့ ရောက် ၍၊ ဤ သူ သည် ဤ အ ရာ တို့ ကို အ ဘယ် မှာ ရ သ နည်း။ သူ ရ သော ပ ညာ ကား အ ဘယ် ပ ညာ နည်း။ ဤ မျှ လောက် သော တန် ခိုး များ ကို အ ဘယ် သို့ ပြ နိုင် သ နည်း။ ၃ သူ သည် လက် သ မား မ ဟုတ် လော။ မာ ရိ ၏ သား မ ဟုတ် လော။ ယာ ကုပ်၊ ယော သေ၊ ယု ဒ၊ ရှိ မုန် တို့ ၏ အစ် ကို မ ဟုတ် လော။ သူ့ နှ မ များ သည် လည်း ငါ တို့ နှင့် အ နီး အ ပါး နေ ကြ သည် မ ဟုတ် လော ဟု ပြော ဆို လျက် စေ တ နာ စိတ် ပျက် ကြ ၏။
၄ ယေ ရှု က လည်း၊ ပ ရော ဖက် သည် မိ မိ မြို့၊ မိ မိ အ ဆွေ နေ ရာ၊ မိ မိ အိမ် မှ တ ပါး အ ခြား သော အ ရပ် ၌ အ သ ရေ ရှိ သည် ဟု ထို သူ တို့ အား မိန့် တော် မူ ၏။ ၅ မ ကျန်း မ မာ သော သူ အ ချို့ တို့ အ ပေါ် မှာ လက် တော် ကို တင် ၍ အ နာ ကို ငြိမ်း စေ ခြင်း မှ တ ပါး အ ဘယ် တန် ခိုး တော် ကို မျှ ထို အ ရပ် ၌ ပြ တော် မ မူ နိုင်။ ၆ ထို သူ တို့ သည် မ ယုံ ကြည် ကြ သည် ကို အံ့ ဩ ခြင်း ရှိ တော် မူ ၏။ ပတ် လည် ၌ ရှိ သော မြို့ ရွာ များ သို့ ဒေ သ စာ ရီ လှည့် လည် ၍ ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ပေး တော် မူ ၏
၇ တ ကျိပ် နှစ် ပါး သော တ ပည့် တော် တို့ ကို ခေါ် တော် မူ ပြီး မှ၊ ညစ် ညူး သော နတ် တို့ ကို နိုင် စေ ခြင်း ငှါ အ ခွင့် ပေး လျက်၊ နှစ် ယောက် စီ နှစ် ယောက် စီ စေ လွှတ် တော် မူ ၍၊ ၈ သင် တို့ သည် တောင် ဝေး တ ခု မှ တ ပါး လမ်း ခ ရီး ဘို့ အ ဘယ် အ ရာ မျှ မ ယူ ကြ နှင့်။ လွယ် အိတ် နှင့် မုန့် မှ စ ၍ ခါး ပန်း ၌ ကြေး ငွေ ကို မ ယူ ကြ နှင့်။ ၉ ခြေ နင်း ကို စီး ကြ လော့။ အင်္ကျီ နှစ် ထပ် မ ဝတ် ကြ နှင့် ဟု မှာ ထား တော် မူ ၏။
၁၀ ထို မှ တ ပါး၊ သင် တို့ သည် မည် သည် အိမ် သို့ ဝင် လျှင်၊ ထို အိမ် တွင် ထို အ ရပ် မှ မ ထွက် မ သွား မှီ တိုင် အောင် နေ ကြ လော့။ ၁၁ အ ကြင် သူ သည် သင် တို့ ကို လက် မ ခံ၊ သင် တို့ ၏ စ ကား ကို နား မ ထောင် ဘဲ နေ ၏။ ထို သူ တို့ နေ ရာ အ ရပ် မှ ထွက် သွား စဉ်၊ သူ တို့ တ ဘက် ၌ သက် သေ ဖြစ် စေ ခြင်း ငှါ သင် တို့ ၏ ခြေ ဘ ဝါး မှ မြေ မှုန့် ကို ခါ လိုက် ကြ လော့။ ငါ အ မှန် ဆို သည် ကား၊ တ ရား ဆုံး ဖြတ် သော နေ့ ၌ ထို မြို့ သည် သော ဒုံ မြို့ နှင့် ဂေါ မော ရ မြို့ ထက် သာ ၍ ခံ ရ လ တံ့ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၁၂ တ ပည့် တော် တို့ သည် ထွက် သွား ၍ နောင် တ တ ရား ကို ဟော ကြ ၏။ ၁၃ နတ် ဆိုး များ ကို နှင် ထုတ် ကြ ၏။ မ ကျန်း မ မာ သော သူ များ တို့ ကို ဆီ နှင့် လူး ၍ အ နာ ကို ငြိမ်း စေ ကြ ၏။
၁၄ ထို အ ခါ သိ တင်း တော် ကျော် စော သည် ဖြစ် ၍၊ ဟေ ရုဒ် မင်း ကြီး သည် ကြား လျှင်၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် သည် သေ ခြင်း မှ ထ မြောက် လေ ပြီ။ ထို ကြောင့် တန် ခိုး များ ကို ပြ နိုင် သည် ဟု ဆို ၏။ ၁၅ လူ အ ချို့ က၊ ဤ သူ သည် ဧ လိ ယ ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ ၏။ အ ချို့ က၊ ရှေး ပ ရော ဖက် ကဲ့ သို့ ပ ရော ဖက် ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ ၏။ ၁၆ ဟေ ရုဒ် သည် ကြား လျှင်၊ ဤ သူ ကား ငါ ၏ အ မိန့် နှင့် လည် ပင်း ကို ဖြတ် သော ယော ဟန် ဖြစ် ၏။ သေ ခြင်း မှ ထ မြောက် လေ ပြီ ဟု ဆို လေ ၏။
၁၇ အ ထက် က ဟေ ရုဒ် သည် မိ မိ ညီ ဖိ လိပ္ပု ၏ ခင် ပွန်း ဟေ ရော ဒိ ကို သိမ်း ယူ သ ဖြင့်၊ ထို မိန်း မ အ ကြောင်း ကြောင့် စေ လွှတ် ၍ ယော ဟန် ကို ဘမ်း ဆီး ပြီး လျှင် ထောင် ထဲ မှာ ချုပ် နှောင် လေ ၏။ ၁၈ အ ကြောင်း မူ ကား၊ ယော ဟန် က အ ရှင် မင်း ကြီး သည် ညီ တော် ၏ ခင် ပွန်း ကို မ သိမ်း အပ်
(ဝတ် ၁၈:၁၆) ညီ အစ် ကို နှင့် သာ ဆိုင် သော ညီ အစ် ကို ၏ မ ယား ကို ၎င်း မ ချဉ်း ရ။
ဟု ဟေ ရုဒ် အား ဆို လေ ပြီ။ ၁၉ ထို ကြောင့် ဟေ ရော ဒိ သည် ယော ဟန် ကို ရန် ငြိုး ဖွဲ့ သ ဖြင့် သတ် ခြင်း ငှါ အ လို ရှိ ၏။ ၂၀ သို့ သော် လည်း ယော ဟန် သည် ဖြောင့် မတ် သန့် ရှင်း သော သူ ဖြစ် ကြောင်း ကို ဟေ ရုဒ် သည် သိ ၍ သူ့ ကို ကြောက် ရွံ့ ရို သေ ၏။ သူ့ ကို လည်း စောင့် မ ၏။ အ မှု အ ရာ များ တို့ ၌ သူ ၏ စ ကား ကို နား ထောင် ၍ ဝမ်း မြောက် သော စိတ် နှင့် လည်း နား ထောင် တတ် သည် ဖြစ် သော ကြောင့် ထို မိန်း မ သည် အ ခွင့် မ ရ နိုင်။
၂၁ ထို နောက် မှ အ ဆင် သင့် သော အ ခါ ဟေ ရုဒ် ကို ဘွား သော နေ့ ရက် ၌ နှစ် စဉ် ပွဲ ကို ခံ ၍ မှူး မတ်၊ စစ် သူ ကြီး၊ ဂါ လိ လဲ ပြည် ၏ အ ကြီး အ ကဲ ဖြစ် သော သူ တို့ ကို ကျွေး တော် မူ စဉ် တွင်၊ ၂၂ ဟေ ရော ဒိ ၏ သ မီး သည် ဝင် ၍ က သ ဖြင့်၊ ဟေ ရုဒ် မှ စ ၍ အ ပေါင်း အ ဘော် တို့ အား နူး ညွတ် သော စိတ် ကို ဖြစ် စေ ၏။ ထို အ ခါ မင်း ကြီး က၊ သင် သည် အ လို ရှိ သ မျှ ကို တောင်း လော့၊ ငါ ပေး မည် ဟု ထို မိန်း မ ငယ် အား ဆို လေ ၏။ ၂၃ တ ဖန် လည်း၊ သင် တောင်း သ မျှ ကို ငါ့ နိုင် ငံ တ ဝက် တိုင် အောင် ငါ ပေး မည် ဟု ကျိန် ဆို လေ ၏။ ၂၄ ထို မိန်း မ ငယ် သည် ထွက် ၍ အ ဘယ် အ ရာ ကို တောင်း ရ မည် နည်း ဟု သူ ၏ အ မိ ကို မေး လျှင် အ မိ က၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် ၏ ဦး ခေါင်း ကို တောင်း လော့ ဟု ပြန် ဆို သော်၊ ၂၅ ချက် ခြင်း မိန်း မ ငယ် သည် မင်း ကြီး ထံ သို့ အ လျင် တ ဆော ဝင် ၍၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် ၏ ဦး ခေါင်း ကို ဤ လင် ပန်း ၌ အ လျင် အ မြန် ပေး တော် မူ စေ ခြင်း ငှါ ကျွန် မ အ လို ရှိ ပါ သည် ဟု တောင်း လျှောက် ၏။
၂၆ မင်း ကြီး သည် အ လွန် ဝမ်း နည်း ခြင်း ရှိ သော် လည်း၊ ကျိန် ဆို ခြင်း ကို ၎င်း၊ အ ပေါင်း အ ဘော် တို့ ၏ မျက် နှာ ကို ၎င်း၊ ထောက် သော ကြောင့်၊ ထို မိန်း မ ငယ် ကို မ ငြင်း မ ပယ် လို ၍၊ ၂၇ ဦး ခေါင်း ကို ယူ ခဲ့ ဟု အ မိန့် တော် ရှိ လျက် လူ စောင့် တ ယောက် ကို ချက် ခြင်း စေ လွှတ် လျှင်၊ လူ စောင့် သည် သွား ၍ ယော ဟန် ၏ လည် ပင်း ကို ထောင် ထဲ မှာ ဖြတ် လေ ၏။ ၂၈ ဦး ခေါင်း ကို လင် ပန်း ၌ ဆောင် ခဲ့ ၍ ထို မိန်း မ ငယ် အား ပေး ပြီး မှ မိန်း မ ငယ် သည် လည်း သူ့ အ မိ ကို ပေး လေ ၏။ ၂၉ ယော ဟန် ၏ တ ပည့် တို့ သည် လည်း ကြား သော အ ခါ လာ ၍ အ လောင်း ကို ဆောင် သွား ပြီး လျှင် သင်္ချိုင်း တွင်း ၌ ထား ကြ ၏။
၃၀ တ မန် တော် တို့ သည် ယေ ရှု ထံ တော် ၌ စု ဝေး ၍၊ မိ မိ တို့ ပြု သ မျှ သွန် သင် သ မျှ တို့ ကို ကြား လျှောက် ကြ ၏။ ၃၁ ကိုယ် တော် က လည်း၊ တော ၌ ဆိတ် ကွယ် ရာ အ ရပ် သို့ လာ ကြ။ ခ ဏ အား ဖြည့် ၍ ငြိမ် သက် စွာ နေ ကြ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ အ ကြောင်း မူ ကား၊ လူ များ သွား လာ ကြ သည် ဖြစ် ၍ တ မန် တော် တို့ သည် အ စာ စား ခြင်း ငှါ မျှ မ အား နိုင် ကြ။ ၃၂ ထို ကြောင့်၊ လှေ စီး ၍ တော ၌ ဆိတ် ကွယ် ရာ အ ရပ် သို့ သွား ကြ ၏။ ၃၃ သွား ကြ သည် ကို လူ များ တို့ သည် မြင် ၍ ကိုယ် တော် ဖြစ် သည် ကို သိ လျှင်၊ အ မြို့ မြို့ အ ရွာ ရွာ တို့ မှ ထွက် ၍ ထို အ ရပ် သို့ ကုန်း ကြောင်း ပြေး သွား သ ဖြင့်၊ တ မန် တော် တို့ အ ရင် ရောက် ၍ အ ထံ တော် ၌ စု ဝေး ကြ ၏။
၃၄ ယေ ရှု သည် ထွက် ကြွ ၍ လူ များ အ ပေါင်း တို့ ကို တွေ့ မြင် တော် မူ လျှင်၊ ထို သူ တို့ သည် ထိန်း သူ မ ရှိ၊ ပစ် ထား သော သိုး ကဲ့ သို့ ဖြစ် ကြ သည် ကို သ နား ခြင်း စိတ် တော် ရှိ ၍ များ စွာ သော ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ကို ပေး တော် မူ ၏။ ၃၅ မိုဃ်း ချုပ် သော အ ခါ တ ပည့် တော် တို့ သည် ချဉ်း ကပ် ၍၊ ဤ အ ရပ် သည် တော အ ရပ် ဖြစ် ပါ ၏။ မိုဃ်း လည်း ချုပ် ပါ ပြီ။ ၃၆ လူ များ တို့ သည် ပတ် ဝန်း ကျင် ရွာ ဇ န ပုဒ် သို့ သွား ၍ စား စ ရာ ကို ဝယ် စေ ခြင်း ငှါ အ ခွင့် ပေး တော် မူ ပါ။ သူ တို့ ၌ စား စ ရာ မ ရှိ ပါ ဟု လျှောက် ကြ လျှင်၊ ၃၇ ကိုယ် တော် က၊ သူ တို့ စား စ ရာ ဘို့ သင် တို့ ပေး ကြ လော့ ဟု ပြန် ပြော တော် မူ ၏။ တ ပည့် တော် တို့ က လည်း၊ အ ကျွန်ုပ် တို့ သည် သွား ၍ ဒေ နာ ရိ အ ပြား နှစ် ရာ နှင့် မုန့် ကို ဝယ် ပြီး လျှင် သူ တို့ အား စား စ ရာ ဘို့ ပေး ရ ပါ အံ့ လော ဟု လျှောက် ကြ ၏။
၃၈ ကိုယ် တော် က လည်း၊ သင် တို့ ၌ မုန့် ဘယ် နှစ် လုံး ရှိ သ နည်း။ သွား ၍ ကြည့် ရှု ကြ ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း သူ တို့ သည် သိ ပြီး မှ၊ မုန့် ငါး လုံး နှင့် ငါး နှစ် ကောင် ရှိ ပါ သည် ဟု လျှောက် ပြန် ၏။ ၃၉ ထို အ ခါ လူ အ ပေါင်း တို့ ကို မြက် စိမ်း ပေါ် မှာ အ စု စု လျောင်း ကြ စေ ဟု အ မိန့် တော် ရှိ ၏။ ၄၀ သူ တို့ သည် တ ရာ တ စု၊ ငါး ဆယ် တ စု၊ အ စု စု လျောင်း ကြ လျှင်၊ ၄၁ ကိုယ် တော် သည် မုန့် ငါး လုံး နှင့် ငါး နှစ် ကောင် ကို ယူ ၍၊ ကောင်း ကင် သို့ ကြည့် မျှော် လျက် ကျေး ဇူး တော် ကို ချီး မွမ်း ပြီး မှ မုန့် ကို ဖဲ့ ၍ လူ များ တို့ ရှေ့ ၌ ထည့် စေ ခြင်း ငှါ တ ပည့် တော် တို့ အား ပေး တော် မူ ၏။ ငါး နှစ် ကောင် ကို လည်း လူ အ ပေါင်း တို့ အား ဝေ ငှ တော် မူ ၏။ ၄၂ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် စား ၍ ဝ ကြ ပြီး မှ၊ ၄၃ မုန့် နှင့် ငါး အ ကျိုး အ ပဲ့ ကို ကောက် သိမ်း ၍ တ ဆယ် နှစ် တောင်း အ ပြည့် ရ ကြ ၏။ ၄၄ မုန့် ကို စား သော သူ ယောက်ျား အ ရေ အ တွက် ကား၊ လူ ငါး ထောင် မျှ လောက် ရှိ သ တည်း။
၄၅ စည်း ဝေး သော သူ တို့ ကို လွှတ် တော် မူ စဉ် တွင်၊ တ ပည့် တော် တို့ ကို လှေ စီး စေ ၍ ကမ်း တ ဘက် ဗက် ဇဲ ဒ မြို့ သို့ အ ရင် ကူး စေ တော် မူ ၏။ ၄၆ စည်း ဝေး သော သူ တို့ ကို လွှတ် ပြီး မှ ဆု တောင်း ပ ဌ နာ ပြု အံ့ သော ငှါ တောင် ပေါ် သို့ ကြွ တော် မူ ၏။ ၄၇ ည အ ချိန် ရောက် သော အ ခါ လှေ သည် အိုင် အ လယ် ၌ ရှိ ၏။ ကိုယ် တော် သည် ကုန်း ပေါ် မှာ တ ယောက် တည်း ရှိ နေ တော် မူ ၏။ ၄၈ လေ မ သင့် သော ကြောင့် တ ပည့် တော် တို့ သည် တက် ခတ် ၍ ပင် ပန်း ကြ သည် ကို မြင် တော် မူ ၏။ ည သုံး ချက် တီး ကျော် အ ချိန် ၌ အိုင် ပေါ် မှာ စက် တော် ဖြန့် လျက်၊ သူ တို့ ရှိ ရာ သို့ ကြွ ၍ အ နား မှာ ရှောက် သွား မည် ပြု တော် မူ ၏။ ၄၉ ထို သို့ အိုင် ပေါ် မှာ စက် တော် ဖြန့် ၍ ကြွ တော် မူ သည် ကို သူ တို့ သည် မြင် လျှင်၊ ဖုတ် တစ္ဆေ ဖြစ် သည် ဟု စိတ် ထင် နှင့် အော် ဟစ် ကြ ၏။ ၅၀ ထို သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ကိုယ် တော် ကို မြင် ၍ ထိတ် လန့် ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏။ ကိုယ် တော် သည် ချက် ခြင်း နှုတ် ဆက် ၍၊ တည် ကြည် သော စိတ် ရှိ ကြ လော့။ ငါ ပင် ဖြစ် သည်၊ မ ကြောက် လန့် ကြ နှင့် ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၅၁ လှေ ပေါ် ၌ သူ တို့ ရှိ ရာ သို့ တက် တော် မူ လျှင် လေ သည် ငြိမ် လေ ၏။ ထို သူ တို့ သည် အ တိုင်း ထက် အ လွန် မိန်း မော တွေ ဝေ ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏။ ၅၂ အ ကြောင်း မူ ကား၊ သူ တို့ စိတ် နှ လုံး မိုက် သည် ဖြစ် ၍ မုန့် ၌ ပြ သော တန် ခိုး တော် ကို ပ မာ ဏ မ ပြု ကြ။
၅၃ ကမ်း တ ဘက် သို့ ကူး လျှင်၊ ဂင်္နေ သ ရက် နယ် သို့ ရောက် ၍ လှေ ကို ဆိုက် ကြ ၏။ ၅၄ လှေ မှ ဆင်း သော အ ခါ လူ များ တို့ သည် မျက် နှာ တော် ကို ချက် ခြင်း မှတ် မိ လျှင်၊ ၅၅ ပတ် ဝန်း ကျင် အ ရပ် ၌ ရှိ သ မျှ သို့ ပြေး သွား ၍ မည် သည် အ ရပ် ၌ ရှိ တော် မူ သည် ဟု ကြား လျှင်၊ ထို အ ရပ် သို့ လူ နာ များ ကို အိပ် ယာ နှင့် ဆောင် ခဲ့ ကြ ၏။ ၅၆ မြို့ ရွာ ဇ န ပုဒ် သို့ ရောက် တော် မူ ရာ ၌ မ ကျန်း မ မာ သော သူ များ ကို လမ်း နား မှာ ထား ၍၊ အ ဝတ် တော် ၏ ပန်း ပွါး ကို မျှ တို့ ရ ပါ မည် အ ကြောင်း အ ခွင့် တောင်း ကြ ၏။ တို့ သ မျှ သော သူ တို့ သည် လည်း ချမ်း သာ ရ ကြ ၏။
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
ဆ ရာ ယု ဒ သန်
-
KJV
-
မြန် မာ့ စံ မီ
-
WEB
၆
၁ ထို အ ရပ် မှ ကြွ ၍ တ ပည့် တော် တို့ သည် လိုက် ကြ သ ဖြင့် မိ မိ မြို့ သို့ ရောက် တော် မူ ၏။ ၂ ဥ ပုသ် နေ့ ရောက် လျှင် တ ရား စ ရပ် ၌ ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ပေး တော် မူ ၏။ လူ များ တို့ သည် ကြား နာ ရ လျှင် မိန်း မော တွေ ဝေ ခြင်း သို့ ရောက် ၍၊ ဤ သူ သည် ဤ အ ရာ တို့ ကို အ ဘယ် မှာ ရ သ နည်း။ သူ ရ သော ပ ညာ ကား အ ဘယ် ပ ညာ နည်း။ ဤ မျှ လောက် သော တန် ခိုး များ ကို အ ဘယ် သို့ ပြ နိုင် သ နည်း။ ၃ သူ သည် လက် သ မား မ ဟုတ် လော။ မာ ရိ ၏ သား မ ဟုတ် လော။ ယာ ကုပ်၊ ယော သေ၊ ယု ဒ၊ ရှိ မုန် တို့ ၏ အစ် ကို မ ဟုတ် လော။ သူ့ နှ မ များ သည် လည်း ငါ တို့ နှင့် အ နီး အ ပါး နေ ကြ သည် မ ဟုတ် လော ဟု ပြော ဆို လျက် စေ တ နာ စိတ် ပျက် ကြ ၏။
၄ ယေ ရှု က လည်း၊ ပ ရော ဖက် သည် မိ မိ မြို့၊ မိ မိ အ ဆွေ နေ ရာ၊ မိ မိ အိမ် မှ တ ပါး အ ခြား သော အ ရပ် ၌ အ သ ရေ ရှိ သည် ဟု ထို သူ တို့ အား မိန့် တော် မူ ၏။ ၅ မ ကျန်း မ မာ သော သူ အ ချို့ တို့ အ ပေါ် မှာ လက် တော် ကို တင် ၍ အ နာ ကို ငြိမ်း စေ ခြင်း မှ တ ပါး အ ဘယ် တန် ခိုး တော် ကို မျှ ထို အ ရပ် ၌ ပြ တော် မ မူ နိုင်။ ၆ ထို သူ တို့ သည် မ ယုံ ကြည် ကြ သည် ကို အံ့ ဩ ခြင်း ရှိ တော် မူ ၏။ ပတ် လည် ၌ ရှိ သော မြို့ ရွာ များ သို့ ဒေ သ စာ ရီ လှည့် လည် ၍ ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ပေး တော် မူ ၏
၇ တ ကျိပ် နှစ် ပါး သော တ ပည့် တော် တို့ ကို ခေါ် တော် မူ ပြီး မှ၊ ညစ် ညူး သော နတ် တို့ ကို နိုင် စေ ခြင်း ငှါ အ ခွင့် ပေး လျက်၊ နှစ် ယောက် စီ နှစ် ယောက် စီ စေ လွှတ် တော် မူ ၍၊ ၈ သင် တို့ သည် တောင် ဝေး တ ခု မှ တ ပါး လမ်း ခ ရီး ဘို့ အ ဘယ် အ ရာ မျှ မ ယူ ကြ နှင့်။ လွယ် အိတ် နှင့် မုန့် မှ စ ၍ ခါး ပန်း ၌ ကြေး ငွေ ကို မ ယူ ကြ နှင့်။ ၉ ခြေ နင်း ကို စီး ကြ လော့။ အင်္ကျီ နှစ် ထပ် မ ဝတ် ကြ နှင့် ဟု မှာ ထား တော် မူ ၏။
၁၀ ထို မှ တ ပါး၊ သင် တို့ သည် မည် သည် အိမ် သို့ ဝင် လျှင်၊ ထို အိမ် တွင် ထို အ ရပ် မှ မ ထွက် မ သွား မှီ တိုင် အောင် နေ ကြ လော့။ ၁၁ အ ကြင် သူ သည် သင် တို့ ကို လက် မ ခံ၊ သင် တို့ ၏ စ ကား ကို နား မ ထောင် ဘဲ နေ ၏။ ထို သူ တို့ နေ ရာ အ ရပ် မှ ထွက် သွား စဉ်၊ သူ တို့ တ ဘက် ၌ သက် သေ ဖြစ် စေ ခြင်း ငှါ သင် တို့ ၏ ခြေ ဘ ဝါး မှ မြေ မှုန့် ကို ခါ လိုက် ကြ လော့။ ငါ အ မှန် ဆို သည် ကား၊ တ ရား ဆုံး ဖြတ် သော နေ့ ၌ ထို မြို့ သည် သော ဒုံ မြို့ နှင့် ဂေါ မော ရ မြို့ ထက် သာ ၍ ခံ ရ လ တံ့ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၁၂ တ ပည့် တော် တို့ သည် ထွက် သွား ၍ နောင် တ တ ရား ကို ဟော ကြ ၏။ ၁၃ နတ် ဆိုး များ ကို နှင် ထုတ် ကြ ၏။ မ ကျန်း မ မာ သော သူ များ တို့ ကို ဆီ နှင့် လူး ၍ အ နာ ကို ငြိမ်း စေ ကြ ၏။
၁၄ ထို အ ခါ သိ တင်း တော် ကျော် စော သည် ဖြစ် ၍၊ ဟေ ရုဒ် မင်း ကြီး သည် ကြား လျှင်၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် သည် သေ ခြင်း မှ ထ မြောက် လေ ပြီ။ ထို ကြောင့် တန် ခိုး များ ကို ပြ နိုင် သည် ဟု ဆို ၏။ ၁၅ လူ အ ချို့ က၊ ဤ သူ သည် ဧ လိ ယ ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ ၏။ အ ချို့ က၊ ရှေး ပ ရော ဖက် ကဲ့ သို့ ပ ရော ဖက် ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ ၏။ ၁၆ ဟေ ရုဒ် သည် ကြား လျှင်၊ ဤ သူ ကား ငါ ၏ အ မိန့် နှင့် လည် ပင်း ကို ဖြတ် သော ယော ဟန် ဖြစ် ၏။ သေ ခြင်း မှ ထ မြောက် လေ ပြီ ဟု ဆို လေ ၏။
၁၇ အ ထက် က ဟေ ရုဒ် သည် မိ မိ ညီ ဖိ လိပ္ပု ၏ ခင် ပွန်း ဟေ ရော ဒိ ကို သိမ်း ယူ သ ဖြင့်၊ ထို မိန်း မ အ ကြောင်း ကြောင့် စေ လွှတ် ၍ ယော ဟန် ကို ဘမ်း ဆီး ပြီး လျှင် ထောင် ထဲ မှာ ချုပ် နှောင် လေ ၏။ ၁၈ အ ကြောင်း မူ ကား၊ ယော ဟန် က အ ရှင် မင်း ကြီး သည် ညီ တော် ၏ ခင် ပွန်း ကို မ သိမ်း အပ်
(ဝတ် ၁၈:၁၆) ညီ အစ် ကို နှင့် သာ ဆိုင် သော ညီ အစ် ကို ၏ မ ယား ကို ၎င်း မ ချဉ်း ရ။
ဟု ဟေ ရုဒ် အား ဆို လေ ပြီ။ ၁၉ ထို ကြောင့် ဟေ ရော ဒိ သည် ယော ဟန် ကို ရန် ငြိုး ဖွဲ့ သ ဖြင့် သတ် ခြင်း ငှါ အ လို ရှိ ၏။ ၂၀ သို့ သော် လည်း ယော ဟန် သည် ဖြောင့် မတ် သန့် ရှင်း သော သူ ဖြစ် ကြောင်း ကို ဟေ ရုဒ် သည် သိ ၍ သူ့ ကို ကြောက် ရွံ့ ရို သေ ၏။ သူ့ ကို လည်း စောင့် မ ၏။ အ မှု အ ရာ များ တို့ ၌ သူ ၏ စ ကား ကို နား ထောင် ၍ ဝမ်း မြောက် သော စိတ် နှင့် လည်း နား ထောင် တတ် သည် ဖြစ် သော ကြောင့် ထို မိန်း မ သည် အ ခွင့် မ ရ နိုင်။
၂၁ ထို နောက် မှ အ ဆင် သင့် သော အ ခါ ဟေ ရုဒ် ကို ဘွား သော နေ့ ရက် ၌ နှစ် စဉ် ပွဲ ကို ခံ ၍ မှူး မတ်၊ စစ် သူ ကြီး၊ ဂါ လိ လဲ ပြည် ၏ အ ကြီး အ ကဲ ဖြစ် သော သူ တို့ ကို ကျွေး တော် မူ စဉ် တွင်၊ ၂၂ ဟေ ရော ဒိ ၏ သ မီး သည် ဝင် ၍ က သ ဖြင့်၊ ဟေ ရုဒ် မှ စ ၍ အ ပေါင်း အ ဘော် တို့ အား နူး ညွတ် သော စိတ် ကို ဖြစ် စေ ၏။ ထို အ ခါ မင်း ကြီး က၊ သင် သည် အ လို ရှိ သ မျှ ကို တောင်း လော့၊ ငါ ပေး မည် ဟု ထို မိန်း မ ငယ် အား ဆို လေ ၏။ ၂၃ တ ဖန် လည်း၊ သင် တောင်း သ မျှ ကို ငါ့ နိုင် ငံ တ ဝက် တိုင် အောင် ငါ ပေး မည် ဟု ကျိန် ဆို လေ ၏။ ၂၄ ထို မိန်း မ ငယ် သည် ထွက် ၍ အ ဘယ် အ ရာ ကို တောင်း ရ မည် နည်း ဟု သူ ၏ အ မိ ကို မေး လျှင် အ မိ က၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် ၏ ဦး ခေါင်း ကို တောင်း လော့ ဟု ပြန် ဆို သော်၊ ၂၅ ချက် ခြင်း မိန်း မ ငယ် သည် မင်း ကြီး ထံ သို့ အ လျင် တ ဆော ဝင် ၍၊ ဗတ္တိ ဇံ
ဗတ္တိ ဇံ ၏ ပုဒ် နက် သည် နှစ် ခြင်း ဖြစ် ၏။
ဆ ရာ ယော ဟန် ၏ ဦး ခေါင်း ကို ဤ လင် ပန်း ၌ အ လျင် အ မြန် ပေး တော် မူ စေ ခြင်း ငှါ ကျွန် မ အ လို ရှိ ပါ သည် ဟု တောင်း လျှောက် ၏။
၂၆ မင်း ကြီး သည် အ လွန် ဝမ်း နည်း ခြင်း ရှိ သော် လည်း၊ ကျိန် ဆို ခြင်း ကို ၎င်း၊ အ ပေါင်း အ ဘော် တို့ ၏ မျက် နှာ ကို ၎င်း၊ ထောက် သော ကြောင့်၊ ထို မိန်း မ ငယ် ကို မ ငြင်း မ ပယ် လို ၍၊ ၂၇ ဦး ခေါင်း ကို ယူ ခဲ့ ဟု အ မိန့် တော် ရှိ လျက် လူ စောင့် တ ယောက် ကို ချက် ခြင်း စေ လွှတ် လျှင်၊ လူ စောင့် သည် သွား ၍ ယော ဟန် ၏ လည် ပင်း ကို ထောင် ထဲ မှာ ဖြတ် လေ ၏။ ၂၈ ဦး ခေါင်း ကို လင် ပန်း ၌ ဆောင် ခဲ့ ၍ ထို မိန်း မ ငယ် အား ပေး ပြီး မှ မိန်း မ ငယ် သည် လည်း သူ့ အ မိ ကို ပေး လေ ၏။ ၂၉ ယော ဟန် ၏ တ ပည့် တို့ သည် လည်း ကြား သော အ ခါ လာ ၍ အ လောင်း ကို ဆောင် သွား ပြီး လျှင် သင်္ချိုင်း တွင်း ၌ ထား ကြ ၏။
၃၀ တ မန် တော် တို့ သည် ယေ ရှု ထံ တော် ၌ စု ဝေး ၍၊ မိ မိ တို့ ပြု သ မျှ သွန် သင် သ မျှ တို့ ကို ကြား လျှောက် ကြ ၏။ ၃၁ ကိုယ် တော် က လည်း၊ တော ၌ ဆိတ် ကွယ် ရာ အ ရပ် သို့ လာ ကြ။ ခ ဏ အား ဖြည့် ၍ ငြိမ် သက် စွာ နေ ကြ ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ အ ကြောင်း မူ ကား၊ လူ များ သွား လာ ကြ သည် ဖြစ် ၍ တ မန် တော် တို့ သည် အ စာ စား ခြင်း ငှါ မျှ မ အား နိုင် ကြ။ ၃၂ ထို ကြောင့်၊ လှေ စီး ၍ တော ၌ ဆိတ် ကွယ် ရာ အ ရပ် သို့ သွား ကြ ၏။ ၃၃ သွား ကြ သည် ကို လူ များ တို့ သည် မြင် ၍ ကိုယ် တော် ဖြစ် သည် ကို သိ လျှင်၊ အ မြို့ မြို့ အ ရွာ ရွာ တို့ မှ ထွက် ၍ ထို အ ရပ် သို့ ကုန်း ကြောင်း ပြေး သွား သ ဖြင့်၊ တ မန် တော် တို့ အ ရင် ရောက် ၍ အ ထံ တော် ၌ စု ဝေး ကြ ၏။
၃၄ ယေ ရှု သည် ထွက် ကြွ ၍ လူ များ အ ပေါင်း တို့ ကို တွေ့ မြင် တော် မူ လျှင်၊ ထို သူ တို့ သည် ထိန်း သူ မ ရှိ၊ ပစ် ထား သော သိုး ကဲ့ သို့ ဖြစ် ကြ သည် ကို သ နား ခြင်း စိတ် တော် ရှိ ၍ များ စွာ သော ဆုံး မ ဩ ဝါ ဒ ကို ပေး တော် မူ ၏။ ၃၅ မိုဃ်း ချုပ် သော အ ခါ တ ပည့် တော် တို့ သည် ချဉ်း ကပ် ၍၊ ဤ အ ရပ် သည် တော အ ရပ် ဖြစ် ပါ ၏။ မိုဃ်း လည်း ချုပ် ပါ ပြီ။ ၃၆ လူ များ တို့ သည် ပတ် ဝန်း ကျင် ရွာ ဇ န ပုဒ် သို့ သွား ၍ စား စ ရာ ကို ဝယ် စေ ခြင်း ငှါ အ ခွင့် ပေး တော် မူ ပါ။ သူ တို့ ၌ စား စ ရာ မ ရှိ ပါ ဟု လျှောက် ကြ လျှင်၊ ၃၇ ကိုယ် တော် က၊ သူ တို့ စား စ ရာ ဘို့ သင် တို့ ပေး ကြ လော့ ဟု ပြန် ပြော တော် မူ ၏။ တ ပည့် တော် တို့ က လည်း၊ အ ကျွန်ုပ် တို့ သည် သွား ၍ ဒေ နာ ရိ အ ပြား နှစ် ရာ နှင့် မုန့် ကို ဝယ် ပြီး လျှင် သူ တို့ အား စား စ ရာ ဘို့ ပေး ရ ပါ အံ့ လော ဟု လျှောက် ကြ ၏။
၃၈ ကိုယ် တော် က လည်း၊ သင် တို့ ၌ မုန့် ဘယ် နှစ် လုံး ရှိ သ နည်း။ သွား ၍ ကြည့် ရှု ကြ ဟု မိန့် တော် မူ သည် အ တိုင်း သူ တို့ သည် သိ ပြီး မှ၊ မုန့် ငါး လုံး နှင့် ငါး နှစ် ကောင် ရှိ ပါ သည် ဟု လျှောက် ပြန် ၏။ ၃၉ ထို အ ခါ လူ အ ပေါင်း တို့ ကို မြက် စိမ်း ပေါ် မှာ အ စု စု လျောင်း ကြ စေ ဟု အ မိန့် တော် ရှိ ၏။ ၄၀ သူ တို့ သည် တ ရာ တ စု၊ ငါး ဆယ် တ စု၊ အ စု စု လျောင်း ကြ လျှင်၊ ၄၁ ကိုယ် တော် သည် မုန့် ငါး လုံး နှင့် ငါး နှစ် ကောင် ကို ယူ ၍၊ ကောင်း ကင် သို့ ကြည့် မျှော် လျက် ကျေး ဇူး တော် ကို ချီး မွမ်း ပြီး မှ မုန့် ကို ဖဲ့ ၍ လူ များ တို့ ရှေ့ ၌ ထည့် စေ ခြင်း ငှါ တ ပည့် တော် တို့ အား ပေး တော် မူ ၏။ ငါး နှစ် ကောင် ကို လည်း လူ အ ပေါင်း တို့ အား ဝေ ငှ တော် မူ ၏။ ၄၂ လူ အ ပေါင်း တို့ သည် စား ၍ ဝ ကြ ပြီး မှ၊ ၄၃ မုန့် နှင့် ငါး အ ကျိုး အ ပဲ့ ကို ကောက် သိမ်း ၍ တ ဆယ် နှစ် တောင်း အ ပြည့် ရ ကြ ၏။ ၄၄ မုန့် ကို စား သော သူ ယောက်ျား အ ရေ အ တွက် ကား၊ လူ ငါး ထောင် မျှ လောက် ရှိ သ တည်း။
၄၅ စည်း ဝေး သော သူ တို့ ကို လွှတ် တော် မူ စဉ် တွင်၊ တ ပည့် တော် တို့ ကို လှေ စီး စေ ၍ ကမ်း တ ဘက် ဗက် ဇဲ ဒ မြို့ သို့ အ ရင် ကူး စေ တော် မူ ၏။ ၄၆ စည်း ဝေး သော သူ တို့ ကို လွှတ် ပြီး မှ ဆု တောင်း ပ ဌ နာ ပြု အံ့ သော ငှါ တောင် ပေါ် သို့ ကြွ တော် မူ ၏။ ၄၇ ည အ ချိန် ရောက် သော အ ခါ လှေ သည် အိုင် အ လယ် ၌ ရှိ ၏။ ကိုယ် တော် သည် ကုန်း ပေါ် မှာ တ ယောက် တည်း ရှိ နေ တော် မူ ၏။ ၄၈ လေ မ သင့် သော ကြောင့် တ ပည့် တော် တို့ သည် တက် ခတ် ၍ ပင် ပန်း ကြ သည် ကို မြင် တော် မူ ၏။ ည သုံး ချက် တီး ကျော် အ ချိန် ၌ အိုင် ပေါ် မှာ စက် တော် ဖြန့် လျက်၊ သူ တို့ ရှိ ရာ သို့ ကြွ ၍ အ နား မှာ ရှောက် သွား မည် ပြု တော် မူ ၏။ ၄၉ ထို သို့ အိုင် ပေါ် မှာ စက် တော် ဖြန့် ၍ ကြွ တော် မူ သည် ကို သူ တို့ သည် မြင် လျှင်၊ ဖုတ် တစ္ဆေ ဖြစ် သည် ဟု စိတ် ထင် နှင့် အော် ဟစ် ကြ ၏။ ၅၀ ထို သူ အ ပေါင်း တို့ သည် ကိုယ် တော် ကို မြင် ၍ ထိတ် လန့် ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏။ ကိုယ် တော် သည် ချက် ခြင်း နှုတ် ဆက် ၍၊ တည် ကြည် သော စိတ် ရှိ ကြ လော့။ ငါ ပင် ဖြစ် သည်၊ မ ကြောက် လန့် ကြ နှင့် ဟု မိန့် တော် မူ ၏။ ၅၁ လှေ ပေါ် ၌ သူ တို့ ရှိ ရာ သို့ တက် တော် မူ လျှင် လေ သည် ငြိမ် လေ ၏။ ထို သူ တို့ သည် အ တိုင်း ထက် အ လွန် မိန်း မော တွေ ဝေ ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏။ ၅၂ အ ကြောင်း မူ ကား၊ သူ တို့ စိတ် နှ လုံး မိုက် သည် ဖြစ် ၍ မုန့် ၌ ပြ သော တန် ခိုး တော် ကို ပ မာ ဏ မ ပြု ကြ။
၅၃ ကမ်း တ ဘက် သို့ ကူး လျှင်၊ ဂင်္နေ သ ရက် နယ် သို့ ရောက် ၍ လှေ ကို ဆိုက် ကြ ၏။ ၅၄ လှေ မှ ဆင်း သော အ ခါ လူ များ တို့ သည် မျက် နှာ တော် ကို ချက် ခြင်း မှတ် မိ လျှင်၊ ၅၅ ပတ် ဝန်း ကျင် အ ရပ် ၌ ရှိ သ မျှ သို့ ပြေး သွား ၍ မည် သည် အ ရပ် ၌ ရှိ တော် မူ သည် ဟု ကြား လျှင်၊ ထို အ ရပ် သို့ လူ နာ များ ကို အိပ် ယာ နှင့် ဆောင် ခဲ့ ကြ ၏။ ၅၆ မြို့ ရွာ ဇ န ပုဒ် သို့ ရောက် တော် မူ ရာ ၌ မ ကျန်း မ မာ သော သူ များ ကို လမ်း နား မှာ ထား ၍၊ အ ဝတ် တော် ၏ ပန်း ပွါး ကို မျှ တို့ ရ ပါ မည် အ ကြောင်း အ ခွင့် တောင်း ကြ ၏။ တို့ သ မျှ သော သူ တို့ သည် လည်း ချမ်း သာ ရ ကြ ၏။
![](https://myanmarbibleforall.bible/wp-content/uploads/2023/01/landscape.png)
Please view in landscape orientation